1990'lı yılların sonlarında Türkiye'ye yönelik Yunan dış politikasının anlaşmazlık çözümü yaklaşımları ile analizi

Doksanlı yıllar boyunca ikili ilişkilerdeki birçok kriz ve gerilime rağmen, 1990'ların sonunda Türkiye ve Yunanistan arasında yakınlaşma başlamıştır. Doksanlı yılların sonuna doğru gelişen bu yakınlaşmanın arkasında, Yunanistan'ın dış politikasının Avrupalılaşması, Türk ve Yunan Dış İşleri Bakanları olarak İsmail Cem ve George Papandreou tarafından başlatılan siyasi diyalog süreci ve 1999 yılında İzmit ve Atina'yı vuran deprem felaketi sonucu iki halkın birbirine yakınlaşması sayılabilir. Yunanistan ilk defa Türkiye'nin AB üyelik sürecini veto etmemiş ve Türkiye'nin 1999 yılında Helsinki Zirvesi'nde AB adaylık statüsünü kazanmasını desteklemiştir. Ancak, ikili ilişkilerdeki bu yakınlaşmaya rağmen, Kıbrıs ve Ege Sorunları hala çözüme kavuşmamıştır. Bahsedilen bu nedenlerin ilişkilerin gelişmesine katkısını kabul ederken, bu tez aynı zamanda yakınlaşmanın arkasındaki perdeyi aralamaya çalışmaktadır. Bu amaçla, anlaşmazlık çözümündeki yaklaşımlarıyla bilinen Peter Wallensteen ve özellikle yedinci mekanizması, Frank R. Pfetsch'in yaklaşımları ve gayriresmi diplomasi (track two diplomacy) ile ilgili yaklaşımlardan faydalanılmıştır. Anahtar kelimeler: Yunan Dış Politikası, Türk-Yunan ilişkileri, yakınlaşma, anlaşmazlık çözüm