1990 sonrası Türk şiirinde gerçeklik algıları

Varlığı görme biçimi, ya gerçeklik ya hakikat düzleminde kalınarak mümkün olur. İlki, bir algısal bakış açısına, ikincisi doğrudan kabule denk düşer. Sanat da bu iki yoldan biriyle biçimlenir. Birincisinde sanatın bir araştırma ve kavrama çabasına karşılık geleceği; ikincisinde ise zaten mutlak olanın bilgisine sahip olunduğu düşüncesiyle bir aktarıma, ideal bir yansıtma çabasına girileceği açıktır. Bu çalışmada gerçeklik kavramı merkeze alınmış ve sahici sanatın gerçeklikle ilişkili olması gerektiği savunulmuştur. Bu bağlamda, sanattaki gerçeklik, "estetik dolayımlama", "şahsî tecrübe", "realiteye uygunluk (sahicilik)", "niyet ve bilinç", "tutarlılık" ilkelerine bağlı olarak açıklanmıştır. "Kuşak" meselesi de ele alınan konulardan biridir ve kuşak kavramı yerine "temsil değeri" öne çıkarılmıştır. Ardından, 1990'dan bugüne uzanan süreçteki Türk şiirinin genel seyri araştırılmıştır. Türk şiirinin bu süreci için, "varoluşu sorgulayan, lirik-imgeci", "entelektüel / düşünceyi merkez alan, lirizm karşıtı, metafiziği dışlayan" ve "deneysel / deneysel nitelikli" şiir çizgileri tespit edilmiştir. Ayrıca poetik yönelimler bağlamında "Yeni Hece Şiiri / Yeni Hececi Şiir", "Neo-Epik Şiir", "Deneysel / Somut / Görsel Şiir" değerlendirilmiştir. Tezin ana bölümünde ise "temsil değeri" taşıdığı savunulan on (10) şairin sanatı, Mehmet Kaplan'ın Eklektik Tahlil Yöntemi ile çözümlenmiştir. Çalışmanın temel amacı, şairlerin eserlerindeki gerçeklik algılarını saptamaktır. Anahtar Kelimeler: 1990'larda Türk şiiri, 2000'lerde Türk şiiri, 2010'larda Türk şiiri, gerçek, gerçeklik, hakikat, şahsî tecrübe.