2000 sonrası Türk romanında büyülü gerçekçilik

Büyülü gerçekçilik, yirminci yüzyılın ilk dönemlerinde Avrupa'da ortaya çıkar ve günümüze değin pek çok sanat dalında yer edinir. Edebiyat alanındaki varlığı Latin Amerikalı yazarlar aracılığıyla gerçekleşir. Büyülü gerçekçiliğin ifade ortamının Latin Amerika toplumu ve tarihiyle olan uyumu bölgedeki yazarların bu anlatı tarzını tercih edilmesine yol açar. Sonuç olarak büyülü gerçekçilik, Latin Amerika edebiyatında ses getirerek evrensel bir sanat akımı hâline gelir. Türk edebiyatındaki ilk örnekleri Nazlı Eray ve Latife Tekin gibi isimlerle verilen büyülü gerçekçilik, 1980'lerden günümüze yazarlar, okurlar ve araştırmacılar tarafından giderek artan bir rağbete sahiptir. Türk edebiyatındaki gelişiminden hareketle çalışmanın birinci bölümünde büyülü gerçekçilik kavramının kökeni, dünya ve Türk edebiyatındaki tarihsel gelişimi, tanımı ve özellikleri, yakın anlatı türleriyle olan ilişkisine değinilmiştir. Büyülü gerçekçiliğe ilişkin yapılan teorik çalışmalar dikkate alınarak 2000 yılı sonrası Türk edebiyatındaki eserlerin incelenmesi çalışmanın ikinci bölümünü oluşturmaktadır. İkinci bölümde 2000 yılı sonrası Türk edebiyatında kaleme alınmış eserlerden Nazlı Eray'ın Kayıp Gölgeler Kenti; Kaan Murat Yanık'ın Dünyasızlar ile Sular Üstünde Gökler Altında; Burhan Sönmez'in Kuzey; Fuat Sevimay'ın Kapalıçarşı; Mine Söğüt'ün Kırmızı Zaman; Sema Kaygusuz'un Yere Düşen Dualar romanları incelenerek büyülü gerçekçiliğin Türk edebiyatındaki yorumu ve yeri ortaya konmaya çalışılmıştır.