Abdominal, vajinal ve laparoskopik histerektominin total oksidan/antioksidan seviyeleri, iskemi modifiye albumin ve tiyol/disülfid homeostazı üzerine etkisi

Amaç: Çalışmamızda abdominal, vajinal ve laparoskopik histerektomi tekniklerinin neden olduğu sistemik oksidatif stresi total oksidan seviye (TOS), total antioksidan seviye (TAS), oksidatif stres indeksi (OSİ), tiyol-disülfid (T – Ds) homeostazı, iskemi modifiye albümin (İMA) belirteçleri kullanarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Bu prospektif, vaka-kontrol çalışmasına Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Ankara Şehir Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği'nde benign jinekolojik nedenlerle abdominal (AH), vajinal (VH) ve laparoskopik (LH) histerektomi planlanan (her bir gruptan 22 olgu olmak üzere) toplam 66 olgu çalışmaya dâhil edildi. Olguların demografik ve klinik özellikleri kaydedildi. Hastalardan operasyon öncesinde, post-operatif 0. saatte ve post-operatif 24. saatte kan örneği alınarak TOS, TAS, OSİ, T - Ds, İMA ve tam kan sayımı parametreleri değerlendirildi. Verilerin gruplar arası karşılaştırmasında tek yönlü ANOVA testi ve Kruskal Wallis testi kullanıldı. Verilerin zamana göre değişimin incelenmesinde ise bağımlı örneklem T test ve tekrarlı ölçümler varyans analiz (ANOVA) testi kullanıldı. Kategorik verilerin karşılaştırılmasında ise Ki-Kare Testi kullanıldı. İstatistiksel testlerde p < 0,05, post-hoc düzetme testlerinde ise p < 0,017 (0,05 / 3) anlamlı kabul edildi. Bulgular: VH grubunda yaş ve gravida ortanca değerleri AH ve LH gruplarından anlamlı olarak daha yüksekti (p < 0,05). Operasyon süresi ise LH ve VH gruplarında AH grubuna göre anlamlı olarak daha uzundu (p < 0,05). Pre-operatif serum TOS seviyesi VH grubunda, AH ve LH gruplarına göre anlamlı olarak daha yüksekti (p < 0,05). VH grubundan farklı olarak, AH ve LH gruplarında post-operatif 0. saat serum TOS ve OSİ seviyeleri pre-operatif seviyeye göre anlamlı olarak artmıştı (p değerleri < 0,05). Post-operatif 24. saatte serum TAS, TOS ve OSİ değerleri açısından gruplar arası anlamlı farklılık izlenmedi (p < 0,05). Serum native tiyol seviyesi pre-operatif dönemde LH grubunda, AH ve VH gruplarına göre anlamlı olarak daha yüksekti (p < 0,05). Serum disülfid seviyesi ise post-operatif 24. saatte LH grubunda diğer gruplara göre anlamlı olarak daha düşüktü (p < 0,005). Post-operatif 24. saatte serum NT/TT (%) değeri LH grubunda diğer gruplara göre anlamlı olarak daha yüksekken (p < 0,05); DS/NT (%) değeri LH grubunda diğer gruplara göre anlamlı olarak daha düşüktü (p < 0,05). Serum İMA değerine bakıldığında ise LH grubunda postoperatif 0. saatte anlamlı olmayan bir azalma sonrası post-operatif 24. saatte anlamlı bir artış görüldü (p < 0,05). Ancak serum İMA seviyeleri açısından gruplar arası anlamlı farklılık yoktu (p < 0,05). Sonuç: Değerlendirmeye aldığımız serum oksidatif stres belirteçleri ile farklı histerektomi teknikleri arasında ortak bir sonuca ulaşılamadı. Ancak çalışmamız minimal invaziv teknikler olan vajinal ve laparoskopik prodesürlerin, abdominal histerektomiye göre daha az sistemik oksidatif strese neden olduğunu gösterdi. Anahtar Kelimeler: Histerektomi, laparoskopik histerektomi, oksidatif stres, vajinal histerektomi