1960 sonrası çağdaş Türk resim sanatında soyutlama eğilimleri

Tarih boyunca bütün toplumlar kendilerini doğaya karşı ispatlamak ve doğa karşısında üstünlük kurmak amacıyla çeşitli sanatsal ifade biçimlerine başvurmuşlardır. Her ne kadar ilkel toplumların sanat yapma gibi bir kaygıları olmasa da doğa ile olan ilişkileri onları sanata yaklaştırmıştır. İlkel toplumlardaki soyut sanatın dayandığı temel noktalar, uygar toplumundaki soyut sanatın dayandığı temel noktalardan ayrıdır. Yani ilkel insanlar yaşadıkları evren hakkındaki korku ve kaygılarından dolayı soyuta yaklaştıkları halde uygar insanlar da tam tersi evren hakkında gerekli donanıma sahip oldukları için soyut sanata yönelmişlerdir. Soyut ve soyutlamanın bir sanat olarak kendini duyurması endüstrinin gelişimiyle 20.yy. Avrupasında ortaya çıkan yenileşme ve değişim hareketleri sonucu olmuştur. Bu dönemde soyut sanat 20.yy. sanatının ifade biçimi olarak kabul görmektedir. 19. yy sonlarında başlayan bu yenilikçi hareket 1950 yıllarında Türk sanatında kendini göstermiş, 1960'lara doğru ise en yoğun dönemlerini yaşamıştır. Cumhuriyetin ilanından sonra yaşanan değişimler ve kültürel etkileşimler doğrultusunda Türk resim sanatının büyük bir ivme yakalayarak gelişme sürecine girdiği bilinmektedir. 1960 sonrası çağdaş Türk resminde soyutlama eğilimlerinin ele alındığı bu araştırmada soyut ve soyutlama yaklaşımlarının resim sanatındaki etkileri ve Türk sanatçıların bu durum karşısındaki üslup değişimlerine yer verilmiştir. Bu bağlamda ortaya konulan tez çalışmasında 1960 sonrası soyutlama eğilimi gösteren sanatçıların sanat eserlerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Son bölümde ise araştırmacının deneysel sanat uygulamalarıyla araştırma desteklenmiştir.