Adam Bede: Karakter oluşumunun öyküsü

George Eliot hızlı değişimler ve radikal fikirlerin damga vurduğu bir dönemde yaşamıştır. On dokuzuncu yüzyılın etkili entelektüelleri ile olan tanışıklığı ve köylü kızından eğitimli bir kadına dönüşümü ile bu değişime şahit olma ve zamanın dogmalarını sorgulama fırsatını elde etmiştir. Zamanla Victoria Döneminin katı kurallarına karşı kendi felsefesini oluşturmuş hem hayatta hem de sanatta gerçekliğin önemine inanmıştır. Böylece gerçeklik toplum içerisindeki bireyi resmetmesi adına onun için mükemmel bir araç haline gelmiştir. Eliot'a göre birey problemli, kendi kendini aldatan bir varlıktır: kendisine kurmaca bir imge oluşturarak içtensizlikle ve kendini aldatmayla sonuçlanan sahte sosyal ilişkiler kurmaya eğilimlidir ve bu da hayatın normal akışını bozmaktadır. Eliot bu sorunun bireyi eğitmekle beraber ona ve hayata olgunluk getirecek trajik bir deneyimle karşılaşılarak çözülebileceğini düşünmektedir. Adam Bede'de, George Eliot kendi hayatlarından kaçmaya çalışan ve her biri kendi açısından kendini aldatan ve ben merkezli olan dört kusurlu karakteri resmetmektedir; Adam, Dinah, Hetty, ve Arthur. Çoktan ikincil bir kişilik oluşturan bu karakterler ne kendilerine ne de içinde yaşadıkları topluma karşı doğrudurlar. En sonunda bu kişilik özellikleri yaşanmasından sonra hayatı normale çevirecek olan bir trajediye ve ıstıraba sebep olur. Fakat bilgelik çok geç gelmektedir: trajedi yaşandıktan sonra. kendi kendini aldatma, aile, ebeveynlik, birey, toplum, olgunluk.