Fas-Cezayir ilişkilerinin inşacı bir perspektiften analizi

1956 yılında Fas bağımsızlığını kazandı ve Cezayir ve İspanyol Sahra'nın (bugünkü Batı Sahra) bazı kısımlarını içeren sömürge öncesi topraklar üzerinde hak iddia etti. On bir yıl sonra, 1963'te Cezayir ve Fas, sömürge döneminde yaşanan sınır anlaşmazlıkları nedeniyle savaşa girdi. Bu olaylardan kısa bir süre sonra İspanyol Sahra'da yaşayan Sahraviler 1975 yılında bağımsızlıklarını ilan ettiler ve 1976'da Cezayir'in desteklediği Sahravi Arap Demokratik Cumhuriyeti adı altında özerk bir devlet yapısı kurdular. Cezayir'in Sahravi Bağımsızlık hareketine verdiği desteğin ardından Rabat ve Cezayir hükümetleri, 1976'da Amgala Vahası'nda askeri çatışma yaşadılar. Her iki taraf da bu konuda anlaşmaya varmasına ve bu çatışmalardan sonra bir daha silahlı çatışma yaşamamasına rağmen, iki devlet arasında devam eden gerilim ve Batı Sahra'nın statüsü hala çözüme ulaşmamıştır. Bu tezin iddiası, çatışmanın inşacı bir uluslararası ilişkiler anlayışıyla çerçevelenebilecek üç ana nedeni olduğudur. Sebeplerden ilki, bu iki ülkenin farklı devlet kimliklerine ve çıkarlarına sahip olmaları ve bu da onları her iki devletin kuruluşundan itibaren güç dengesinin karşı taraflarında yer almalarına neden oldu. İkincisi, Batı Sahra Sorunu'nun özneler arası bir anlayışla ortaya çıkan Güvenlik İkilemi, çatışmanın en önemli yansıması ve dönüm noktasıdır. Son olarak, uzun çatışma tarihi ve farklı kimlikler, her iki devletin de Orta Doğu, Afrika ve Avrupa bölgelerinde meydana gelen, rekabetçi bir güvenlik sistemi ve bölgesel güç rekabeti yaratır.