Türk sağlık sisteminin temel sağlık göstergelerinin ibbs 1 sınıflamasına göre 2015 yılı analizi

Sağlık, geçmişten günümüze çok önemli bir kavram olmakla birlikte bir toplumun gelişmişliğini belirleyen en önemli kriterlerden biridir. Sağlık alanında beşeri ve maddi kaynakların verimli ve etkin bir şekilde kullanılması ve insanların sağlık hizmetlerinden hakkaniyetli yararlanması önemli bir konudur. Türkiyenin bölgeleri arasında sağlık kaynakları açısından dengesiz bir dağılım olduğu düşünülmektedir. Bu duruma paralel olarak, diğer üye ülkelerle kıyaslandığında, Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü (OECD) üyesi olan Türkiye, sağlık hizmeti sunumu ve sağlık hizmeti kaynakları açısından yetersiz bir düzeyde olduğu düşünülmektedir. Bu çalışma, bu varsayımların cevaplarını bulmak için, sağlık sektörü ve onu oluşturan temel unsurları incelemektedir. Çalışmanın amaçlarından biri Türkiyenin İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırılması kullanılarak oluşturulmuş 12 bölgesi arasında benzerlikleri ve farklılıkları bulmaktır. Çalışma ayrıca, sağlık göstergeleri açısından Türkiye'nin OECD ülkeleri arasındaki sağlıktaki mevcut konumunu belirlemeyi amaçlamaktadır. Bu amaçlar doğrultusunda 2015 yılına ait Temel Sağlık Göstergelerini içeren 10 adet değişken belirlenmiştir. 2015 yılı verilerin seçilmesinin nedeni çalışmaya başlandığında hem yurt içi hemde uluslar arası alanda Türkiye'ye ait en güncel sağlık verilerinin 2015 yılına ait olmasıdır. Sağlık göstergeleri seçildikten sonra verilerle ilgili on dört hipotez oluşturuldu. Daha sonra bu hipotezler parametrik ve parametrik olmayan istatistiksel yöntemlerle analiz edildi. Bunun yanında sağlığın ana bileşenleri olan sağlık insan kaynakları, sağlık finansmanı ve sağlık bilgi sistemleri konularına değinilerek Türkiye'nin hem kendi bölgeleri arasında hem uluslararası alanda sağlıktaki konumu sorgulanmıştır. Ayrıca Türkiye'nin bölgeleri arasında sosyo-ekonomik bakımından da karşılaştırma yapılmıştır. Çalışma bulguları, Türkiye'nin bölgeleri arasında sağlık hizmeti sunumunda eşitsizliklerin olduğunu göstermiştir. Bu sorunu çözmek için sağlık politikaları yenilenmeli ve geliştirilmelidir. Ayrıca, OECD ülkeleri arasında Türkiye, sağlıkta kullanılan kaynaklar açısından ciddi anlamda yetersiz kalmaktadır. Genel olarak, bu çalışma, Türkiye'de özellikle sağlık alanında, daha etkili ve yenilikçi bilişim sistemlerinin kullanılmasının önemli bir ihtiyaç olduğunu ortaya koymuştur. Bu çalışma, sağlık hizmeti sunumunun geliştirilmesine katkıda bulunmak isteyen yöneticiler ve karar vericiler ve akademisyenler için önemlidir.