The reflections of Arne Naess' deep ecology principles in Rachel Carson and Yaşar Kemal's works

İnsanoğlu var olduğu günden bugüne, doğa ile karşılıklı etkileşim içinde olmuştur. Modern toplumların düşünümüne konu olan temel tartışma zeminlerinden birini oluşturan bu etkileşim, kimilerine göre, insanın doğaya hâkim olma mücadelesinin tarihini bize sunarken, kimilerine göre, yaşamın devamını sağlayan doğa ana ile bir bütünlük arayışına karşılık gelmiştir. Ne var ki modern toplumlarda bu görüş biraz daha doğayı kontrol edebilme isteği ve doğayı kendini zor durumundan kurtaracak öğe olarak gördüğü gerçeğini gözler önüne sermektedir. Modern toplumlar var olduğu süreden beri doğayı kontrol ederek ve insanoğlunu hep hükmeden taraf sayarak insanoğlunu maddi yoksunluktan kurtaracak bir öğe olarak hep görmüştür. İşte bu noktada Norveçli filozof Arne Naess tarafından oluşturulan Derin Ekoloji akımı, kendini sığ ekolojiden ayrı tutan bir felsefe akımıdır ki modern toplumlardaki hızlı sanayileşme ve teknolojileşme durumları içerisinde, doğayı neredeyse sahibi olarak gören insanoğluna kabul ettiği bu gerçeğin doğru olmadığını göstermek için ortaya çıkmıştır. Bu tezin amaçlarından biri, Arne Naess'in Derin Ekoloji akımında belirttiği gibi insanın doğadan üstün olmadığı ve doğanın insan merkezli olmadığı aslında doğa merkezli olduğu gerçeğini gözler önüne sermektir. Bununla birlikte insanoğlunun da doğanın bir parçası olduğu diğer bir deyişle daha bütüncül olduğu gerçeğini ve yeryüzünde yer tutan her bir nesnenin bütünlüğüne saygı göstermenin ne ölçüde önemli olduğu gerçeğini Yaşar Kemal'in Bir Ada Hikayesi adlı üçlemesinde; Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana, Karıncanın Su İçtiği ve Tanyeri Horozları ile Rachel Carson'un Sessiz Bahar ve Deniz Rüzgarının Altında adlı eserlerinde yansımalarını göstermektir.