Arthur Schopenhauer'un ahlak felsefesi ve pesimizm

Bu çalışmanın amacı Schopenhauer'un ahlak düşüncesini ve pesimizm konusunu incelemektir. Schopenhauer felsefesinde var oluş kendini irade ve tasarım olarak dışa vurur. Tasarım evrenin görünümü ve tezahürüdür. Var oluş tasarımdır. İrade her şeyin en temelinde yer alan varlığın özü ve tözüdür. İrade değişmez, yok olmaz, özgür ve sonsuzdur. Evrendeki her şey iradenin hizmetinde koşar. Canlılar dünyasında kendini istek ve arzu olarak var eder. Merhamet etiği insanın tüm canlılarla aynı özün ürünü olduğunu ifade eder. Bu durum insanı tüm canlılarla empati kurmaya ve duygudaşlık yapmaya yönlendirir. Merhamet farklılığın yanılsama, her şeyin aynı olduğunu gösterir. Merhametin karşıtı olan bencillik canlıların yalnızca kendi çıkar ve ilgilerine yoğunlaşıp öteki varlıkları umursamamalarıdır. Ahlaki değer ifade eden her eylemin koşulu bencillikten arınmış olmasıdır. İntihar iradenin kendisi yerine görünümünü yok ettiği için doğru bir çıkış yolu değildir. Sanat acı ve ızdırap olan hayatta insanı idea ile buluşturup görüngü dünyasından kurtaran bir insani etkinliktir. Tarihin işlevi değişim dünyasında sabit kalanı gün yüzüne çıkarıp tarihteki tekil ve tikellerden tümel olanı bulup insanlığın hizmetine sunmaktır. Din kendini teşbih ve temsillerle sunan halk metafiziğidir. Din hakikatin somut anlatımıdır. Pesimizm evrendeki acı ve ızdırapların sevinç ve neşeden daha çok olduğunu, dünyanın insan ve diğer canlıların mutluluğu için gerekli donanım ve araçlardan yoksun olduğunu savunan öğretidir. Felsefede var oluşun acılarına ve kötülük sorununa çözüm olarak; kötülüğün iyiliğin yokluğunu yansıttığını, evrendeki ahenk için bir gereklilik olduğunu veya evrende kötülüğün sıradanlığını savunanlar olmuştur. Schopenhauer'a göre evren olabilecek en kötü yerdir, mutluluk yalnızca bir hayaldir. İnsana düşen mutsuz olmamanın yollarını aramaktır. İyimserlik insanın acılarını hafife aldığı için kötüdür. Anahtar Kelimeler: Ahlak, İrade, Tasarım, Merhamet, Bencillik, Kötülük, Pesimizm.