Yazarlık ve tarih: 2. Dünya Savaşı'nın modernist ve postmodernist bağlamda temsilleri

Yazarlık kavramı eski çağlardan beri her zaman sorunsal bir kavram olmuştur ve tarih boyunca felsefe, yazın kuramları ve kişisel bakış açıları tarafından tekrar tekrar yorumlanmıştır. Yazarlar'a karşı geliştirilen kuramlardan bazıları metin ve dil'e odaklanırken, bazıları yazma etkinliğinin esin perilerinin aracılığını gerektirdiğini iddia etmişlerdir. Bu çeşit bir görüş, yazarı diğer insanlardan ayırarak onu toplumun üstünde ve ötesinde özel bir varlık olarak açıklamıştır. Birbirine karşıt olarak gelişen bu kişisel fikirler, felsefi akımlar ve yazınsal düşünce ürünlerinin buluştuğu ortak nokta ise temel olarak uzlaşmazlıkları'dır denilebilir. Bilimsel, entellektüel gelişme ve değişimlerin dünya görüşü üzerinde yarattığı başkalaşım ve insan öznesine olan bakış açısının değişmesi, yazarlık kavramının da her geçen gün evrilmesini beraberinde getirmiş gibi görünmektedir. Roland Barthes'ın 1967 yılında ?Yazarın Ölümü? adlı ünlü makalesiyle öne sürdüğü sav, aslında dil'in önemini ortaya çıkarmak ve okuyucuyu temele almanın yanı sıra, aynı zamanda söz edilen bilimsel ve entelektüel değişimlerin de bir yansıması olarak düşünülebilir. 1960'lı yıllarda ortaya çıkan Postmodernizm Akımı da aynı şekilde insan öznesine olan inancın azalması, bilgiye olan güvenin sarsılması, kültürel, geleneksel ve ahlaki değerlerdeki değişim gibi olguları gün yüzüne çıkarmaktadır. Tarih boyunca Antik Yunanlı filozof Plato'dan günümüze evrilerek ulaşan yazarlık kavramından bugün elimizde yazar'ın yaratıcılığı'nın sorgulandığı ve yoksayıldığı bir anlayış gözlemlenmektedir. Bu anlayışın incelenmesi amacı ile başlayan bu çalışmada yazarlık kavramı ile ilgili birçok fikir, görüş, kavram ve kuram'a yer verilmektedir.2. Dünya Savaşı'nı farklı şekillerde betimleyen üç romanın incelenmesi ile aslında sadece yazarlık kavramı'nın değil, yazarın kendine, dünyaya ve tarihe olan bakış açısının da değiştiğini görmek mümkün. Farklı kültürlerden ve deneyimlerden gelen üç yazarın bu savaşı konu alan romanlarındaki üslup, dil ve tarih malzemesinin kullanılması birbirine tamamen tezat'tır. Ancak, sonuç bölümünde görülebileceği üzere her üç roman da edebiyat ürünü ile tarihsel bir bellek yaratmakta ve bunu yaparken de ikilemler ile dolu insan hayatını en saf haliyle okuyucuya sunmaktadırlar. Bu açıdan bakıldığında, edebiyat ürünü aynı zamanda tarihsel bir bellek'tir, yazar da bu belleği taşıyan bir aracı'dır.