Avrasya Birliği Projesi ve Türkiye için alternatif bir entegrasyon olabilirliği

II. Dünya Savaşı'ndan sonra başlayan entegrasyon hareketleri 1960'lı yıllardan itibaren hız kazanmıştır. Ancak dünya ticaretine sağladığı etki bakımından asıl gelişme; 1980 sonrasında ülke ekonomilerinde büyüme, gelişme ve uluslararası rekabetin artmasıyla ortaya çıkmıştır. Ekonomik entegrasyonların son dönemde artış göstermesinin sebebi olarak ise, ülkelerin ağırlaşan rekabet şartlarına, birlikte karşı koymak istemeleri ve genişleyen pazarlardan yararlanma çabaları olarak görülmektedir. Türkiye'de ki entegrasyon hareketlerine bakıldığında, en başarılı örnek olarak Avrupa Birliği kabul edilmektedir. Fakat Avrupa Birliği'nin kendi içerisindeki çıkmazları ve Türkiye ile ilişkilerindeki duraklama, Türkiye'yi yeni entegrasyon arayışlarına ve Avrasya Birliği fikrine yakınlaştırmıştır. Dünya'da ki küresel dengeler açısından bakıldığında ise ABD'nin küresel üstünlüğünü ispatlama çabası ile özellikle Avrasya ülkeleri üzerinde yürüttüğü politikalar, bölgedeki ülkeleri daha da yakınlaştırmış, ekonomik ve siyasi temeli kuvvetli bir Avrasya Birliği'nin kurulmasını gerekli kılmıştır. Bunların yanında sahip olduğu yeraltı zenginlikleri, enerji kaynakları ve üretimi potansiyeli, yatırım ve üretim olanakları, aynı zamanda jeopolitik konumu Avrasya bölgesini dünya ekonomisinin merkezi haline getirmiştir. Yükselen ülkeler, uluslar arası düzeni temelden değiştirerek, çok kutuplu bir dünya sistemi tartışmalarının zeminini hazırlamıştır. Bu kapsamda Rusya, Çin, Hindistan, İran gibi ülkeler dünya ekonomisinde en çok incelenen ülkeler olmuşlardır. Bu çalışma başta ekonomik entegrasyon kavramını, ortaya çıkış nedenlerini ve başarı şartlarını tartışmaktadır. Bununla birlikte Avrasya Birliği'nin oluşum sürecini, güncel durumunu ve ekonomik potansiyellerini ortaya koymakta ve Türkiye için alternatife bir entegrasyon olabilirliğini araştırmaktadır.