Avrupa Birliği politikaları çerçevesinde çalışma hayatında kadın erkek eşitliği

Avrupa Birliği'nde (AB) kadın-erkek eşitliğine ilişkin düzenlemeler, istihdam alanından başlayarak sosyal politika ekseninde devam eden ve günümüzde toplumsal cinsiyetin ana akımlaştırılması yaklaşımı temelinde şekillenen bir gelişim göstermiştir. AB, bu gelişim sürecine paralel olarak sırasıyla eşit davranma ilkesi ve fırsat eşitliği ilkesi, olumlu ayrımcılık uygulamaları ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin ana akımlaştırılması yaklaşımından faydalanmıştır. Avrupa Birliği'nin başlangıçta bir Avrupa bütünleşmesi projesi olarak ortaya çıktığı ilk yıllarda, hâkim olan ekonomik temelli kaygılar, kadın-erkek eşitliğine yönelik düzenlemelerin eşit işe eşit ücret konusu üzerinde yoğunlaşmasına neden olmuştur. Buradaki temel amaç işgücü maliyetlerinin dengelenmesidir. İlerleyen süreçte AB, küresel rekabet ortamında tam istihdama erişmek için ihtiyaç duyduğu işgücünü, kadınlara çalışma hayatında daha fazla yer vererek elde etmeye çalışmıştır. Çünkü kadınların çalışma hayatına dahil olması ile ekonomik kalkınma arasındaki ilişkinin farkına varmıştır. Bu nedenle AB'de kadın-erkek eşitliği politikalarının uygulandıkları alan çoğunlukla çalışma hayatı olmuştur. Bu uygulamalarda bağlayıcılık açısından kurucu antlaşmalar ve üye devletler ile AB'nin taraf olduğu uluslararası antlaşmaların hükümleri en fazla paya sahipken, çalışma hayatında cinsiyet eşitliğini düzenleyen yönergeler ise, ayrıntılı bir çerçeve sunması bakımından oldukça önemlidir. Günümüzde cinsiyet eşitliğinin ana akımlaştırılması yaklaşımının etkisiyle her ne kadar işgücü piyasasının ötesinde başka alanlarda kadın-erkek eşitliğine dair düzenlemelere yoğunlaşılsa da, AB için, çalışma hayatında kadın çalışanların rolü her zaman önemli olmuştur. Anahtar Kelimeler: Avrupa Birliği, Çalışma Hayatı, Kadın-Erkek Eşitliği, Ayrımcılık, Cinsiyet Ayrımcılığı.