Avrupa'daki ulusal inovasyo sistemlerinin karşılaştırmalı performans analizi

Ulusal İnovasyon Sisteminin etkin işletilmesi için diğer ülkelerle karşılaştırmalı şekilde eksik yönlerin tespiti ve buna uygun politika tasarımı gerekir. Buradan hareketle çalışmamızda Avrupa'daki ülkelerin ulusal inovasyon sistem performanslarının karşılaştırmalı olarak analiz edilmesi amaçlanmıştır.Çalışmada 35 Avrupa ülkesinin 2020-2022 yılı verilerinden hareketle Veri Zarflama Yöntemi ile inovasyon sistemlerinin etkinliği incelenmiştir. İnovasyon sistemleri bilginin üretilmesi ve bilginin ticarileştirilmesi şeklinde iki ayrı alt süreç çerçevesinde analiz edilmiştir. Öncelikle ülke inovasyon sistemlerinin etkinlikleri ölçülerek performanslarına göre sınıflandırılmış daha sonra ise etkin bulunmayan ülkeler için sistem unsurlarına ilişkin potansiyel iyileştirme oranları belirlenmiştir.İnovasyon sistemlerinin etkinlik ölçümüne ilişkin bulgular Birleşik Krallık, Danimarka, İsveç, İsviçre'nin bilgi üretim sürecinde, Avusturya, Danimarka, Estonya, İsveç, Güney Kıbrıs, Lüksemburg ve Malta'nın bilgi ticarileşmesi sürecinde tam etkin olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca ülkeler, bilginin üretilmesi ve ticarileşmesi süreçlerindeki etkinliğe göre de sınıflandırılmıştır. Buna göre 15 ülke "inovasyon liderleri" arasında, Türkiye'nin de içinde bulunduğu, 13 ülke ise "inovasyonda geç kalanlar" sınıfında yer almıştır. Bu sonuçlar inovasyon performansı açısından Avrupa'daki ülkeler arasında önemli bir bölünmüşlük olduğunu göstermiştir. İnovasyon sistemlerinin potansiyel iyileştirme oranlarına ilişkin bulgular politika tasarımı için önemli çıkarımlar sunmuştur. Bilginin üretilme sürecindeki girdiler açısından AB üyesi ülkelerin en çok özel AR-GE harcamalarının artırılmasına, Türkiye'nin de içinde yer aldığı, AB üyesi olmayan ülkelerin ise doktora mezunu sayısında iyileştirme ihtiyacı olduğunu göstermiştir. Bilginin ticarileşmesi açısından ise Avrupa'daki ülkelerin ortak bilimsel yayın sayısı girdisine ilişkin iyileştirmeye ihtiyacı bulunmaktadır. Bu alandaki iyileştirme ihtiyacı AB üyesi olmayan ülkelerde ve özellikle de Türkiye'de çok daha büyük oranda belirlenmiştir.