Bekir Sıdkı Sezgin'in dinî formdaki bestelerinin makam ve usûl yönünden incelenmesi

XX. yüzyıl Klasik Türk mûsikîsi tarihinde kendine has sanat anlayışıyla sembolleşen Bekir Sıdkı Sezgin; ses icrâcılığı alanında da bir "ekol" olarak anılmaktadır. Ayrıca eğitim anlayışı, yayınları, yorumculuğu ve literatüre kazandırdığı besteleri ile Türk mûsikîsinin önemli yapı taşlarından biri olarak bilinmektedir. İcrâ üslubu, donanımı, eğitimciliği gibi konularda Türk müziği kültürünün önde gelen isimlerinden sıkça övgüler almış olan Sezgin; yalnız icrâ üslubu ile değil, geleneksel açıdan klasikleşmiş formlara ait bestelerine yansıttığı bakış açısıyla geleneğin aktarımı konusunda da ön plana çıkmaktadır. Temellerinin dinî olgular ve inanç temalı müzikler ile atıldığı bilinen Klasik Türk mûsikîsinin en önemli temsilcilerinden olan Sezgin'in literatürde dinî, lâ dinî, saz eserleri ve çocuk şarkıları olmak üzere farklı formlarda 126 adet bestesi bulunmaktadır. Bu çalışmada Sezgin'e ait olan farklı dinî formlarda toplam 43 adet eserin detaylı olarak makam-geçki ve usûl-vezin açılarından analizi yapılmıştır. Söz konusu eser analizleri doğrultusunda Sezgin'in Türk din mûsikîsi formlarını kullanış biçimi ve gelenek aktarımını sağladığı müzikal nüveler tespit edilmiştir. Anahtar Kelimeler: Eser Analizi, Bekir Sıdkı Sezgin, Dinî Formlar