Bifid apeksli mandibular molar dişlerde midmeziyal kanal oranının ve kanal morfolojisinin mikro-BT aracılığıyla incelenmesi

Giriş: Bu çalışmanın amacı, mikro-bilgisayarlı tomografi (mikro-BT) kullanılarak bifid apeksi olan ve olmayan mandibular molarların meziyal köklerinin internal morfolojisini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Doksan adet çekilmiş mandibular molar, bifid (n=45) ve non-bifid (n=45) gruplarına ayrıldı. Örnekler SkyScan 1172 cihazı ile (piksel boyutu 13,68 μm) tarandı; görüntüler NRecon yazılımıyla rekonstrükte edildi ve CTAn/CTVol programlarında analiz edildi. Kaydedilen parametreler arasında orifis ve ana apikal foramen sayısı, koronal/orta/apikal üçlülerdeki ana kanal sayısı, midmeziyal kanal (MMC) varlığı, meziyobukkal (MB) ve meziyolingual (ML) interorifis mesafesi yer aldı. Veriler Student's t-testi, Mann–Whitney U testi ve ki-kare testi ile analiz edildi; istatistiksel anlamlılık düzeyi 0.05 olarak belirlendi. Bulgular: Bifid kökler, koronal, orta ve apikal üçlülerde anlamlı derecede daha fazla sayıda ana kanal (p < .05) ve daha yüksek oranda MMC (p <.05) göstermiştir. İki orifisli köklerde MB–ML interorifis mesafesi, bifid köklerde non-bifid köklere kıyasla anlamlı derecede daha büyük bulunmuştur (p <.05). Vertucci konfigürasyon dağılımları gruplar arasında belirgin farklılık göstermiştir; bifid köklerde ağırlıklı olarak Tip V (n = 14) ve Tip IV (n = 12) paternleri ile ek kompleks varyantlar (23, 232, 1323) gözlenirken, non-bifid köklerde daha çok Tip I (n = 14), Tip III (n = 11) ve Tip VI (n = 5) paternleri izlenmiştir. Sonuç: Bifid apeksi bulunan mandibular molarların meziyal kökleri, non-bifid köklere kıyasla daha karmaşık kanal morfolojisi sergilemiş; bu durum daha fazla ana kanal sayısı, artmış MMC prevalansı, daha büyük interorifis mesafeleri ve farklı Vertucci konfigürasyon paternleri ile karakterize edilmiştir.