The city as a reflecting mirror: Being an urbanite in the 19th century Ottoman Empire

19. yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nda İstanbul, İzmir ve Selanik'te meydana gelen fiziksel ve toplumsal dönüşümler pek çok çalışmada ele alınsa da bu şehirlerin nüfuslarının dönemin değişen şehir yaşamıyla kendilerini ne derecede özdeşleştirdiği henüz yeterince araştırılmamıştır. Bu tez, imparatorluğun en büuük üç şehrine odaklanarak ve toplumun farklı katmanlarından kişilerin anlatılarına dayanarak 19. yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nu şehirli nüfusun gözünden yorumlamayı amaçlamaktadır. Yaşadıkları ortamı anlama ve anlatma biçimleri, bu kişilerin modernleşme sürecinin şehirdeki yansımalarını nasıl algıladıklarını ve yalnızca şehirli kimliğini ile değil tebaalıktan vatandaşlığa geçerken devletle kurdukları ilişkiyi nasıl farklı biçimlerde gördüklerini ortaya çıkarmaktadır. Müslim ve gayri Müslim ile cinsiyet üzerinden belirlenen özel ve kamusal alan gibi şehir alanını bölen geleneksel ilişki biçimlerinin yanı sıra 19. yüzyıl sahneye yeni yaklaşma ve uzaklaşma noktaları çıkarmış, özel ve kamusal alanları yeniden tanımlamış ve varolan ayrımları aşan bir şehirli kimliğinin ortaya çıkma olasılığını doğurmuştur. Bu dönemde eğitim reformları ve gelişmekte olan basının yaygınlaştırdığı yeni iletişim biçimleri etkili olmuş, kendi modernlik anlayışlarını ortaya koyarak ve şehirlileri süreçte rol alma konusunda teşvik ederek reformların yalnızca devlet tarafından dayatıldığı görüşünü tartışmaya açmıştır.