Indirect discrimination in the practice of the united nations human rights treaty bodies: Testing originality and coherence

Dolaylı ayrımcılık yasağı yaygın biçimde kabul gören bir kural olmakla beraber uygulaması farklı yargı çevrelerinde çeşitlilik göstermektedir. Birleşmiş Milletler insan hakları sözleşme organları da ayrımcılık yasağı ve eşitlik hakkı kapsamında dolaylı ayrımcılığı uygulamaktadır. Bu tez, Birleşmiş Milletler insan hakları sözleşme organlarının dolaylı ayrımcılığa yaklaşımlarını analiz etmeyi amaçlamaktadır. Öncelikle, BM sözleşme organlarının yaklaşımının, dolaylı ayrımcılığın geliştiği daha genel yargısal bağlamda nerede durduğunu incelemektedir. BM sözleşme organlarının diğer ulusal veya bölgesel yargı çevrelerine kıyasla kendine özgü ya da özgün bir yorum ve uygulama geliştirip geliştirmediğini incelemektedir. İkinci olarak bu çalışma, incelenen her bir BM sözleşme organının uygulamasında ayrışan ve benzeşen noktalara odaklanmaktadır. BM insan hakları hukukunda dolaylı ayrımcılık konusunda yeknesak bir yaklaşımın bulunup bulunmadığını sorgulamaktadır. Bu tez, BM insan hakları sözleşme metinlerinin, sözleşme organlarının bireysel başvurular hakkındaki görüşlerinin, genel yorum veya tavsiyelerin ve nihai gözlemlerin kapsamlı bir incelemesine dayanarak, sözleşme organlarının dolaylı ayrımcılığa özgün bir yorum getirmediklerini savunmaktadır. Fakat yarı-yargısal niteliklerinin bir sonucu olarak uygulamada dolaylı ayrımcılığın kapsamını genişletebilmişlerdir. Bu tez ayrıca BM sözleşme organlarının dolaylı ayrımcılık konusunda yeknesak bir yaklaşımlarının olmadığını da göstermektedir. Dolaylı ayrımcılık uygulamasında ayrıştıkları noktalar, her bir sözleşme organının ilgilendiği hakların ve grupların farklı olmasına bağlanabilir.