Büyük periapikal lezyonların iyileşmesine farklı irrigasyon-aktivasyon tekniklerinin etkisinin CBCT taramaları ile incelenmesi

Amaç: Farklı irrigasyon aktivasyon yöntemleri kullanılarak kanal tedavileri yapılan, büyük periapikal lezyonlu tek köklü mandibular dişlerde lezyon iyileşme oranlarının CBCT yardımı ile hacimsel olarak karşılaştırılmasıdır. Gereç ve yöntem: PAI (periapikal index skor) 3 ve üzeri olan mandibular tek köklü dişlere sahip, sistemik olarak sağlıklı 56 kadın/erkek hasta çalışmaya dahil edildi. İşlem öncesi periapikal lezyon hacimleri CBCT ile belirlendikten sonra hastalar rastgele 3 çalışma ve kontrol grubuna ayrıldı (n=14). Çalışma grubunda PUI, SWEEPS, MDA ile farklı aktivasyon yöntemleri uygulanarak kanal tedavileri yapıldı. Kontrol grubunda ise geleneksel şırınga yöntemi ile irrigasyon yapılarak herhangi bir aktivasyon uygulanmadı. 3-6-9-12 aylık takiplerle klinik değerlendirmelerle kontrol yapıldı. Tedavi öncesi ve 12. ay takip sonrasında lezyon hacimlerinde meydana gelen değişiklikler 3D hacim hesaplaması ile ITK SNAP üzerinden yapıldı. İşlem öncesi ve takip değerleri Wilcoxon testi ile istatistiksel olarak analiz edildi. Bulgular: Tüm gruplarda tedavi öncesi lezyon hacim ortalamaları tedavi sonrası hacim ortalamalarından istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p=0.001). Tedavi öncesi lezyon hacim ortalamaları açısından SWEEPS (210,4 mmᶟ) grubu PUI (158,3 mmᶟ)' den istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Çalışmamızda lezyon iyileşme yüzdeleri hacimsel olarak SWEEPS, (%86,9) > PUI, (%85,4) > MDA, (%80,4) > Geleneksel şırınga, (%74,5) olarak bulunmuştur. Ancak gruplar arasında lezyon değişimleri açısından istatiksel anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Grupların hiçbirinde tedavi sonrası lezyon hacimlerinde büyüme tespit edilmedi. Sonuç: 1 yıllık takip süresince lezyon değişim yüzdeleri arasında istatistiksel anlamlı bir fark yaratmamasına rağmen, periapikal lezyonun hacimsel iyileşmesi %86,9 ile en yüksek SWEEPS grubunda tespit edilirken, en düşük iyileşme ise %74,5 ile geleneksel şırınga grubunda gözlemlenmiştir. İrrigasyon aktivasyon yönteminden çok iyi doldurulmuş kök kanallarının ve doğru bir hermetik tıkamanın lezyon iyileşmeleri üzerinde daha fazla etkin olduğu düşünülebilir. Anahtar kelimeler: İrrigasyon aktivasyonu, periapikal iyileşme, KIBT