Çeviri öğretiminde dil öğreniminin araştırılması: Türkiye, Almanya ve İspanya örneklerinin karşılaştırılması

Günümüzde bakıldığında birçok üniversitede lisans düzeyinde çeviri öğretimi verilmektedir. Verilen bu öğretimler değişen dönem ve koşullara göre şekillenmekte ve gözle görünür derece gelişmeler ve farklılıklar sunmaktadır. Çeviriyi eyleyen kişinin anadili harici başka bir yabancı dili anadili seviyesine biliyor olması değişen ve gelişen bu koşullarda "çeviri yapabilir" algısını ortadan kaldırmaktadır. Çeviri öğretimi için yapılması gereken tek olayın bir başka dil öğrenmek olmadığı, bir çevirinin gerçekleşmesi için birden çok teferruat gerektirdiği kabul edilir bir durumdur. Çeviri öğretimi için gerekli olan parametrelere başlıca kuramları ve çeviri edinçlerini verebiliriz. Çevirmenin erek dile hakimiyetinden sonra ona verilmesi gereken en önemli noktalardan bazıları erek/kaynak kültür, çeviri yöntemleri, güncel çeviri metotları gibi sıralanabilir. Çevirmenlik ile ilgili bilgi sahibi olan çevirmen adaylarının eğitim-öğretim seneleri içerisinde çeviri edinci, kuram ve yöntem bilgisi aracılığıyla temel edinçleri kazanmaları gerekmektedir. Verilen bütün bu nitelikler, iş hayatında çevirmenin sahip olması gereken birincil niteliklerdir ve bu özelliklerin hepsi bir arada bulunmalıdır. Sahip oldukları bu niteliklerin hangisinin hangi koşullarda karşılarına çıkacağı, ne zaman bu niteliklere ihtiyaç duyabilecekleri bilinmemektedir. Bu çalışmada, verilen edinçlerden "dil edinci" özelinde araştırmalar yapılmaktadır. Çevirmenlik mesleği veya akademik alanlar için yetiştirilen öğrencilerin lisans düzeyinde aldıkları derslerde "dil edinci" konusunda nasıl öğretim aldıkları; Türkiye, Almanya ve İspanya ülkelerinde lisans düzeyindeki mütercim tercümanlık bölümlerinin ders içerikleri edinç-dil edinci çerçevesinde incelenip karşılaştırılmaktadır.