COVİD-19 sürecinde sağlık personelinin ölüm kaygısı düzeyleriyle yaşam kalitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu araştırmada COVİD-19 pandemisinde hizmet veren sağlık çalışanlarının ölüm kaygısı düzeyleriyle yaşam kalitesi düzeyleri arasındaki ilişkinin bağımsız değişkenlere göre farklılaşıp farklılaşmadığı incelenmektir. İlişkisel tarama modeli kullanılan bu araştırmanın örneklemini pandemi sürecinde hizmet veren Sağlık Bakanlığı bünyesindeki 611 (320 kadın, 291 erkek) sağlık çalışanı oluşturmaktadır. Araştırmada; Kişisel Bilgi Formu, Çalışanlar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği ve Abdel-Khalek Ölüm Kaygısı Ölçeği kullanılmış ve veriler çevrimiçi olarak toplanmıştır. Veriler SPSS 24.0 programı ile analiz edilmiştir. Araştırmada kadınların mesleki tatmin düzeylerinin, erkeklerin ise tükenmişlik düzeylerinin daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca COVİD-19 pozitif olma, COVİD-19 hasta sayısının artması, ölümle karşılaşma sıklığının artması, ev ve ‎aileden ayrı ‎ kalma, sosyal dışlanmaya maruz kalma durumlarının ölüm kaygısını artırdığı ve yaşam kalitesini azalttığı belirlenmiştir. Mesleki çalışma süresi 11 yıl ve daha fazla olan katılımcıların yaşam kalitesi düzeylerinin daha düşük ve ölüm kaygısı düzeylerinin de daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Katılımcıların gelir düzeyi arttıkça yaşam kalitesi düzeylerinin daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Katılımcıların ölüm kaygısının artması yaşam kalitesini olumsuz etkilemektedir. Araştırmanın bulguları ile ilgili literatür incelenerek tartışma bölümü yazılmış ve bu bulgulardan yola çıkarak, sağlık çalışanlarına yönelik önerilerde bulunulmuştur.