COVID-19 sürecinde sedanter yaşamın boyun ağrısı ve uyku kalitesine etkisi

Bu çalışmanın amacı sedeanter yaşamın uyku kalitesi, boyun ağrısı ve algılanan stres üzerine etkisini araştırmak. Çalışmaya 18-28 yaş aralığında 512 katılımcı dahil edilmiştir. Çalışma google forms aracılığı ile yürütülmüştür. Katılımcıların aktivite düzeylerini metabolik eşdeğer dakika (MET) cinsinden belirlemek amacıyla Uluslar Arası Fiziksel Aktivite Anketi-Kısa Form (UFAA-KF), algılanan stres seviyelerini ölçmek için Algılanan Stres Ölçeği (ASÖ), uyku kalitesini hakkında bilgi edinmek için Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi (PUKİ), boyun ağrısı için ise Bournemouth Boyun Ağrısı Anketi (BBAA) kullanılmıştır. Katılımcıların demografik verileri ve ekran sürelerini de oluşturulan bir form ile sorgulanmıştır. Katılımcıları total fiziksel aktivite skorlarına (TFAS) göre fiziksel olarak inaktif (TFAS<600 MET), düşük fiziksel aktivite seviyesi (TFAS 600-3000 MET) ve yeterli fiziksel aktivite seviyesi (TFAS>3000) olarak üç gruba ayrılmıştır. SPSS ver. 23.0 kullanılarak istatistiksel analiz yapılmıştır. Gruplar arasında oturma süresi ve algılanan stress seviyeleri arasında anlamlı ilişki bulunmuş (p<0.05) ancak; gruplar arası ekran süresi, boyun ağrısı ve uyku kalitesi arasında anlamlı ilişki bulunamamıştır (p>0.05). Oturma süresinde ve algılanan stres seviyelerinde meydana gelen istatistiksel olarak anlamlı farkın inaktif gruptaki verilerden dolayı meydana geldiği bulunmuştur (p<0.05). Çalışmadaki tüm katılımcıların total fiziksel aktivite skoru ile boyun ağrısı, algılanan stres düzeyi ve oturma süresi arasında negatif düzeyde ilişki saptanmıştır. Grup içi analizler sonucunda boyun ağrısı ile uyku kalitesi (p<0.05), boyun ağrısı ile stres seviyesi (p<0.05) ve algılanan stres seviyesi ile uyku kalitesi arasında (p<0.05) istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmuştır.