Dede Korkut hikâyelerinin tasavvufî açıdan değerlendirilmesi

Türk sözlü edebiyatının en kıymetli eserlerinden biri olan Dede Korkut Hikâyeleri, Oğuz Türklerinin en eski epik eseri olarak bilinir. On dördüncü, on beşinci yüzyıllarda yazıya geçirildiği tahmin edilen Dede Korkut Hikâyeleri, Türklerin günlük yaşantısından, inanç esaslarına kadar birçok unsura ev sahipliği yapar. Türklerin milli hayatları hakkında bizlere bilgiler sunan Dede Korkut Hikâyeleri 2019 yılında yeni bulunan nüsha ile birlikte toplam 3 nüshadan ve 13 hikâyeden oluşur. Dede Korkut, Türklerin ortak bir değeridir. Dede Korkut Hikâyeleri içinde bulunan evrensel değerler sebebiyle anlayarak ve önemsenerek okunması gereken bir eserdir. Eserde, ağırlıklı olarak Türklerin İslâmiyet'i benimsedikten sonraki yaşantılarına ışık tutulur. Allah, melek, peygamber, salavat, namaz, kelime-i tevhid, dua, Kur'ân-ı Kerîm gibi birçok İslâmî unsuru hikâyelerde bulmak mümkündür. Dede Korkut'un toplumda mürşid nev'inde üstlendiği rol, verdiği öğütler, getirilen zikirler hikâyelerde tasavvufi bir boyut olduğuna dair merak uyandırır. Nefsin; kibir, gurur, insanlar arasına fitne sokma, sui zan gibi sıfatları ile birlikte tevbe, seyr u sülûk yolculuğu nefs ile mücadele, nefsin terbiye metotlarından az yemek, az uyumak, az konuşmak, kalbin hastalıkları, gönül ehlinin hali gibi mevzular eserde anlatılır. Çalışmada toplamda üç nüshası bulunan Dede Korkut Hikâyeleri anlatılarak hikâyelerden hareketle Türklerin İslâm'ı benimsedikten sonraki yaşantılarında tasavvufi unsurlar incelenerek tespit edilmeye çalışılmıştır.