Deneysel diyabet oluşturulan ratlarda selenyum'un kırık iyileşmesi üzerine etkilerinin radyolojik, histopatolojik ve biyomekanik olarak değerlendirilmesi

Kemik kırıkları; klinikte sık karşılaştığımız yaralanmalardan biri olup bu kırıkların yaklaşık %10 kadarlık bir bölümü kaynama sorunları nedeniyle cerrahi müdahale gerektirmektedir. Çok uzun zamanlardır kullanılan kırık tedavi yöntemlerinin (alçılı tespit, traksiyon vb.) yanı sıra, gerek kırık iyileşmesinin biyolojisinin gerekse de biyolojik faktörler ve matriks komponentlerinin iyileşme üzerine etkilerinin anlaşılır hale gelmesiyle, iyileşme süresini kısaltmak ve kaynama oranlarını en üst düzeye çıkarmak için kırık tedavisinde bir takım yenilikler gündeme gelmiştir. Öte yandan kırık iyileşmesini etkileyen bir çok faktör vardır. Yaptığımız bu çalışmada kronik ve sistemik bir hastalık olan ve kırık iyileşmesine olumsuz etkilerinin olduğu bilinen diyabetin kırık iyileşmesi üzerine etkilerinin değerlendirilmesi ve selenyumun diyabetin kemikte oluşturduğu bu etkilere karşı kullanılabilir olup olmadığını araştırdık.Hayvan deneyleri etik kurulu onayını aldıktan sonra ağırlıkları 250-300 gr arası 3 aylık 36 adet Wistar cinsi rat'ın sol tibiası çalışmaya alındı. Denekler kontrol grubu (grup 1), sadece diyabet oluşturulan (diyabet grubu-grup 2) ve diyabet oluşturulduktan sonra selenyum verilen (diyabet + selenyum grubu-grup 3) olarak 3 gruba ayrıldı. Grup 2 ve grup 3'teki deneklere 60mg/kg STZ intraperitoneal uygulanarak deneysel diyabet oluşturuldu ve kan glikoz düzeyleri 250mg/dl üzerinde olanlar diyabetik kabul edilerek çalışmaya alındı. 1 hafta sonra her üç gruba da sol tibialarına açık osteotomi yapıldıktan sonra intrameduller K teli ile tespit edildi. Grup 3'e 6 hafta boyunca 10mg/kg/gün intraperitoneal sodyum selenit enjeksiyonu yapıldı.Her üç grubun da 0. gün, 3. ve 6. hafta sonunda radyografileri çekildi. 6. Hafta sonunda sakrifiye edilen deneklerin sol tibiaları çıkartılarak yumuşak dokulardan temizlendi. Her 3 grubun yarısı histopatoloji diğer yarısı da biyomekanik değerlendirmeye alındı. Sonuçlar Chi-Square test, Cramer's V test ve ANOVA kullanılarak yapıldı. P<0.05 olan sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.Her üç grubun sonuçları değerlendirildiğinde 3. hafta ve 6. hafta sonunda radyografik olarak diyabet grubunda (grup 2) iyileşmenin diğer gruplardan daha kötü olduğu istatistiksel olarak gösterilmiş (p=0,014), kontrol grubu (grup 1) ile selenyum grubu (grup 3) arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olmadığı bulunmuştur. Her üç grupta da 3. hafta ve 6. hafta radyolojik sonuçları değerlendirildiğinde 6. haftada iyileşmenin daha iyi olduğu görülmüştür. Altıncı hafta sonunda histopatolojik sonuçlar değerlendirildiğinde her üç grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu (p=0,001) kontrol grubunda (grup 1) en iyi sonuç olduğu, selenyum uygulanan grupta (grup 3) diyabet grubuna (grup 2) göre kırık iyileşmesinin istatistiksel olarak anlamlı düzeyde iyi olduğu bulunmuştur. Biyomekanik sonuçlara bakıldığında benzer şekilde diyabet grubunda en kötü sonuçlar elde edildiği istatistiksel olarak gösterilmiş olup (p=0,015) kontrol ve selenyum grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamamıştır (p= 0,137).Sonuç olarak; çalışmamız selenyumun diyabet varlığında kırık iyileşmesini olumlu yönde etkilediğini ve iyileşme süresince diyabetin kemik dokusu ve kırık iyileşmesi üzerindeki etkilerini azalttığını göstermiş ve klinikte kullanımı açısından yapılacak diğer çalışmalara ışık tutacağını düşünüyoruz.