Dental implant abutmentlarına uygulanan farklı yüzey işlemlerinin siman tutuculuğuna etkisinin değerlendirilmesi

Çalışmamızın amacı; titanyum dental implant abutment yüzeylerine uygulanan farklı yüzey işlemlerinin, rezin siman ile simante edilmiş siman tutuculu, implant destekli kuronların tutuculuğuna etkisinin değerlendirilmesidir. Uygulanan yüzey işlemlerine göre 72 adet titanyum implant abutment 6 gruba (n:12) ayrıldı: Grup 1: İşlem uygulanmamış kontrol grubu; Grup 2: Kumlama işlemi uygulanan grup; Grup 3: Hidrojen peroksit ile etching işlemi uygulanan grup; Grup 4: Atmosferik plazma işlemi uygulanan grup; Grup 5: Kimyasal mekanik cilalama işlemi uygulanan grup; Grup 6: Sol-jel yöntemiyle titanyum dioksit nano kaplama işlemi uygulanan grup. Yüzey işlemleri uygulamaları tamamlandıktan sonra abutment yüzeylerinin taramalı elektron mikroskobu ile analizi ve profilometre cihazı ile pürüzlülük değerleri ölçümleri yapıldı. Krom-kobalt alaşımından 72 adet kuron hazırlandı ve dual cure rezin siman kullanılarak abutment yüzeylerine simante edildi. Termal siklus işleminden sonra kuronların tutuculuk değerleri Universal Test cihazı kullanılarak ölçüldü. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesinde tek yönlü varyans analizi (One-way ANOVA) testi ve farklılığa neden olan grubun saptanmasında ise Tukey HDS testi ve Tamhane's T2 testi kullanıldı. En yüksek yüzey pürüzlülük değerleri ortalamaları (1,44 µm) ve en yüksek tutuculuk değerleri ortalamaları da kumlama işlemi uygulanan grupta (Grup 2) (828,46 N) belirlendi. Ortalama tutuculuk değerleri açısından kumlama işlemi uygulanan grubu sırası ile hidrojen peroksit ile etching işlemi uygulanan grup (Grup 3) (490,74 N), atmosferik plazma işlemi uygulanan grup (Grup 4) (466,54 N), kimyasal mekanik cilalama işlemi uygulanan grup (Grup 5) (410,8 N) ve kontrol grubu (Grup 1) (382,64 N) izledi. Kuron tutuculuğunu; kumlama, hidrojen peroksit ile etching, atmosferik plazma işlemlerinin anlamlı olarak arttırdığı saptandı. Anahtar Kelimeler: Titanyum, tutuculuk, yüzey pürüzlülüğü, atmosferik plazma, hidrojen peroksit