Dinamik yükleme sonrası sızdırmazlık ajanlarının dayanak vidalarının çıkarma torku değerleri üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi

Dental implantlar, kayıp dişlerin fonksiyonel ve estetik rehabilitasyonunda yaygın olarak kullanılan güvenilir bir tedavi seçeneğidir. İmplant üstü restorasyonların uzun dönem başarısı, biyolojik uyumun yanı sıra implant–dayanak bağlantısının mekanik stabilitesine de bağlıdır. İmplant destekli protezlerde sık görülen mekanik komplikasyonlardan biri dayanak vidası gevşemesidir. Vida gevşemesi hem biyolojik hem de mekanik komplikasyonların oluşmasına zemin hazırlayabilir. Bu nedenle implant-dayanak arayüzüne uygulanan sızdırmazlık ajanlarının mikrosızıntı ve mekanik stabilite üzerinde etkili olabileceği düşünülmektedir. Bu tez çalışmasında toplam 80 adet implant ve dayanak vidası kullanılmış olup numuneler rastgele beş gruba ayrılmıştır. Kontrol grubuna herhangi bir ajan uygulanmazken, diğer gruplara sırasıyla Elugel (klorheksidin jel), GapSeal® (silikon dolgu materyali), PeriO₃ Oil (ozon içeren jel) ve tantalyum oksit (Ta₂O₅) bazlı jel uygulanmıştır. Örnekler önerilen tork değeriyle sıkıldıktan sonra 55 N kuvvet altında ve 1 Hz. frekansta 1×10⁶ döngü boyunca dinamik yüklemeye tabi tutulmuştur. Çıkarma tork değerleri dinamik yükleme öncesinde ve sonrasında ölçülmüş, elde edilen veriler kullanılarak tork kaybı oranları hesaplanmıştır. Dinamik yükleme öncesi çıkarma tork kaybı, PeriO₃ Oil ve Elugel uygulanan gruplarda anlamlı derecede daha düşük bulunmuştur. Dinamik yükleme sonrasında ise, GapSeal® uygulanan grupta çıkarma tork kaybı diğer tüm gruplara kıyasla anlamlı derecede daha düşük bir değer göstermiştir. GapSeal® uygulaması, dinamik yükleme altında implant–dayanak bağlantı stabilitesini koruyarak vida gevşemesi riskini azaltabilir. Klinik uygulamalarda bu tür materyallerin kullanımı, implant üstü restorasyonların uzun dönem başarısını artırabilir.