Doğallığın zirvesinde yazar ve şair: İbrahim Tenekeci

Şair, diğer insanların sıradan gördükleri birçok durumu kendi fikrî ve hissî duygularıyla farklı yorumlayan, adeta süzgeçten geçiren, kendi bakış açısıyla sunan kişidir. Şiir ise, şuurunda olma eylemidir, idrak gerektirir. Ben şiir yazmıyorum, dünyayı bir kenara yazıyorum, diyen bir şairdir İbrahim Tenekeci. Şiirlerinde dikkati çeken, kelimenin anlamından çok cümledeki yeridir. "Kendi adıma, ritmi daima canlı tutmak için, iki ve üç hecelik kelimeleri tercih ediyorum." Bu sözünden de anlaşılıyor ki şair sözü yormadan olanı olduğu gibi vermeye çalışmıştır. İbrahim Tenekeci'yi özgün kılan da budur. Şair kimliği ile bakıldığında şiirlerinde, bireyin dünya ile anlaşmazlığını gözler önüne sermektedir. Özellikle dünyayla olan münasebetindeki farklılıklara ve tezatlara değinmeden geçemeyiz. Dünyayı hiç sevmediğini ve değer verilecek bir yer olmadığını açık bir ifade ile okuyucuya yansıtmıştır.Eleştiriye açık konularda, toplumun düzensizliği karşısındaki yazdığı yazılarında vs. tavrını hep ince bir ironi ile ortaya koymuştur. Bu ironi onun bazen kendini ifade edişi bazen de olaylara karşı sitemidir. Sadelik, yalınlık olanı olduğu gibi yazma çabası onun dili kullanımındaki titizliğini ortaya koymaktadır. Her okur, onun yazılarında bugün farkına varmadan yitirdiğimiz "sürekli kayıp"larımız diyebileceğimiz birçok değeri hatırlar. "İnsanız ve evvela insanları yazıyoruz" diyen bir yazardır İbrahim Tenekeci. Şairliğinin yanında usta bir deneme yazarıdır. Şair olan yazar olamaz kanısını yıkmıştır. Şiirde olduğu kadar deneme yazılarında, gezi yazılarında da bugün kayda değer yazılar kaleme almıştır. Hatta unutulmaya yüz tutmuş birçok "değeri" sözü yormadan hatırlatır ve yazarlığında kendisine bunu bir görev bilir. Onun meselesinin arkasında, yazılmış olmak için şiirler/yazılar kaleme almak değil, kendi deyimi ile aziz hatıralar bırakmak vardır.Bu yüzden onun yazıları tutunulacak bir dal olarak değil dikilecek bir fidan olarak gün geçtikçe edebiyatımıza kök salmaktadır.