Dylan Thomas'ın kendine özgü modernizmi: Lacancı bir tartışma

Bu çalışmanın amacı, üslup ve içerik bakımından, çağdaşı olan şairlere kıyasla, anlaşılması ve konumlandırılması zor kabul edilen Dylan Thomas'ın şiirlerini, geç dönem Lacancı öznellik kuramı ile okuyarak Thomas'ın sui generis modernizmini incelemek ve geç Lacancı psikanalitik eleştirinin şiir yorumlama, şiirin anatomisini kurmakta ne derece mahir olduğunu tartışmaktır. Thomas'ın özellikle erken dönem şiirlerini mercek altına alan bu okuma Lacancı imgesel-simgesel-gerçek üçlü düzeninde dilin ve insan öznesinin doğası gereği yalnızca simgesel düzende konumlanabilen şiir kişisinin söylemi üzerinden öznelliğin nasıl kurulduğunun bilgisine odaklanmaktadır. Thomas'ın şiirlerinde özne doğrusal olmayan zaman deneyimleri üzerinden, kastre eden, yıkıcı ve hapsedici olan dilin -simgeselin- doğasına direnir. Bu direniş, Thomas'ın şiirlerinde okuyucuya simgesel ve imgeselin nüfuz edemediği gerçek düzlemine dair nüveler sunar. Aynı zamanda bu, bu tezde tartışılan şiirsel hakikati mümkün kılan yaratıcı edimin [poiein] de ateşleyicisidir. Bu tezin iddiası şudur ki geç Lacancı sintom, jouisssance, Borromea düğümü, büyük Öteki, Baba'nın Adı gibi kavramlar ve post-Lacancı düşünürlerden Badiou'nun anti felsefe ve hakikat üzerine fikirleri Kristeva'nın iğrenme, semiyotik khora ve Žižek'in 'gerçek Gerçek' düzlemi gibi kavramları; okura, Dylan Thomas'ın ancak sui generis üslubu ile kurmuş olabileceği mümkün görünen süreç şiirselini anlamada, şiirinin anatomisini kurgulamada, ve şiirsel hakikat fikrinin imkanlılığını savlamada benzersiz veriler sunmaktadır. Thomas'ın otantik üslubu ile ilgili spekülasyon yapmaya girişmeden önce buradaki geç Lacancı bir okumanın, ilk önermesi şudur; Lacan'ın geç döneminde kuramını neden matematiksel soyutlamalara ve özneyi nasıl simgeselleştirilmeye direnen gerçeğe/Spinozacı bir bedene ilişkin tecrübesine yaklaştırdığı, şiirsel dil üzerinden yorumlanabilir. Benzer şekilde Thomas'ın süreç şiirselinde sıklıkla tekrarlanan şairin kendi bedeni, annesinin bedeni, zaman, doğa üzerinden deneyimlenen jouissanceları her ne kadar belirli bir uzamda mümkün olsa da, ifade edilebilir ki Thomas'ın şiirlerinde vurgu uzama değil sürecin kendisinedir. Hem bu süreci hem de şiirsel hakikati anlamak ise Lacan'ın özellikle aktarım üzerine verdiği X. Seminer'inde kurguladığı Platoncu 'aşk'ı -arzuyu- çözümlemekle mümkün görünmektedir. Yine bu tezde değinilen Bodiou'nun şiirsel hakikat düşüncesine göre; ancak dilin şiirsel doğası üzerinden anlaşılabilir ki güç ontolojisi veya 'arzunun nesnesinin yokluğu' söz konusu sürecin hareket ettiricisidir. Bu sürecin taşıyıcısı ise, şiirsel dille kendini ifade etme olanağını bulan konuşan öznedir. Tam olarak bu önermeden hareketle bu çalışma savlamaktadır ki Lacan'ın bilinçdışı söyleminin ve Thomas'ın şiirinin konuşma/dile gelme edimi üzerine oluşturulduğu bilgisine dayanarak, şiirsel hakikati mümkün kılan şey her iki konuşan öznenin dillerinin bu çok katmanlı şiirsel, esrik yapısıdır. Bu noktada şayet varsa, hakikat şiirseldir ya da diğer bir ifade ile bu hakikat ancak şiirsel hakikat olarak poieinin hakikati olabilir. Bu tez, buradan hareketle, bu şiirsel hakikat kurgusu çerçevesinde; geç Lacancı kuramla Thomas'ın modernizminin izinin sürülebileceğini savlamaktadır. Thomas'ın sözü edilen kendine has modernizminin kaynağı, nüfuz edilemez Gerçek düzleminin beden ve jouissancelar üzerinden kurduğu tahakkümün neticesinde şiir kişisini olduğu ana sığdırmayıp ona doğrusal olmayan bir zamanda bir süreç deneyimletmesidir.