Eleştirinin soybilimi: Doğruyu söyleme ve kendilik kaygısı

Bu çalışmada Foucault'nun, eleştirinin soybilimi olarak adlandırıp ele aldığımız hakikatin tarihine yönelik projesinin, hakikatin insanları yönlendirme gücünü kaybettiği iddia edilen günümüzde, doğrulukla halen ilişkili olmakla birlikte normatif olmayan bir eleştiri pratiğini yaratma imkânı sunduğunu ortaya koymaya çalıştık. Bu tür bir imkânı açığa vurmak üzere, Foucault'nun tüm felsefi güzergâhına yön veren eleştiri kavrayışının tam formülasyonunun etik üzerine olan son dönem çalışmalarında ortaya çıktığını iddia ettik. Ardından bu eleştirel tutumun köklerini Antik Yunan kültüründe oldukça önemli bir role sahip olmuş bir doğruyu söyleme pratiği olan parrhesia'da bulduğunu açığa vurmak üzere, Foucault'nun bu pratiğe yönelik incelemelerini ele aldık. Sonuç olarak, kendimiz ve güncelliğimiz üzerine eleştirel bir biçimde yaklaşabilme imkânı sunan bir doğruluk kavrayışının, düşünce tarihinde göz ardı edilmiş bir kaynak olan Kinizmde bulunabileceğini savunduk. Kinizmin, eleştirinin temeline yaşam ve hakikat arasındaki dolaysız ilişkiyi yerleştirerek ve böylelikle bu dünyada hakikatin dışavurumu olarak biçimlenmiş doğru bir yaşam kurma imkânına işaret ederek hakikatin günümüzdeki işlevini düşünme konusunda farklı bir perspektif sunduğunu söyleyebiliriz. Buradan hareketle, günümüzde, normatif olmayan bir eleştiri pratiğinin, parrhesiastik bir bakış açısıyla yönlendirildiği takdirde, eleştirel ve dönüştürücü bir işleve sahip bir doğruluk kavrayışına dayanabileceğini ortaya koymaya çalıştık.