Etiyopya'nin tartışmalı ulusal kimlikleri ve Afrika Boynuzu'na yönelik güvenlik politikası, 1941-2012

Eski ve sömürgeleşmemiş bir devlet tarihine rağmen, modern Etiyopya devleti, 1960'lardan bu yana tekrar eden şiddetli ulusal kimlik çekişmelerine sahne olmuştur. Eritre, Oromo, Somali, Tigray ve diğer dışlanmış kimlik gruplarını temsil ettiklerini iddia eden milliyetçi hareketler, dışlayıcı ulus-devlet projesine karşı dahil olma, özerklik veya bağımsızlık savaşları yürüttüler. Bu iç savaşlar, Somali irredantizmi ve milliyetçi hareketlere verilen diğer dış desteklerle daha da karmaşıklaştı. Mevcut literatür, sömürge öncesi söylemlerin ve mirasın çağdaş ulusal kimlik çekişmelerini nasıl oluşturduğunu ve Etiyopya'nın bölgesel güvenlik politikalarını nasıl şekillendirdiğini anlama konusunda eksik kalmıştır. Bu çalışma, Etiyopya'nın ulusal kimliğinin nasıl oluşturulduğunu, tartışıldığını ve yeniden oluşturulduğunu ve bu çekişmelerin Haile Selassie'nin hükümdarlığı, Darg ve EPRDF rejimleri dönemlerinde bölgesel güvenlik politikalarını nasıl etkilediğini anlamayı amaçlamaktadır. Bu çalışmada, iki aşamalı nitel araştırma tasarımı kullanılarak analitik olarak ayrı ancak işlevsel olarak bağlantılı olan ulusal kimlik çekişmeleri olgusu ile bölgesel güvenlik politikaları arasında köprü kurmak için bir analiz çerçevesi geliştirilmiştir. İlk olarak, birincil ve ikincil kaynaklardan toplanan veriler analiz edilmiş ve çok uluslu bir toplumdan bir ulus devlet inşa etmenin baskın söylemlerini ve karşı söylemleri oluşturmak için yorumlanmıştır. İkincisi, Haile Selassie, Darg ve EPRDF rejimleri dönemlerinde ulus devlet projelerine karşı yerel direniş ile bölgesel güvenlik politikaları arasındaki bağlantıları anlamak için uzun vadeli beş ayrıikili vaka seçilmiş ve analiz edilmiştir. Bu vakaların deneysel analizleri üç ana bulgu ortaya çıkarmıştır. Birincisi, ulusal kimlik çekişmeleri esas olarak dışlayıcı menşe mitinin ve tahakküm, sömürü ve marjinalleşme tarihinin kümülatif ürününe dayanan dışlayıcı ulus oluşturma politikalarının bir sonucudur. İkincisi, Etiyopya'nın sınırları paylaştığı devletlere yönelik güvenlik politikaları, öncelikle bu devletlerin milliyetçi hareketlerin dış desteğe erişmesine destek verme veya izin verme istekliliği ve kapasitesi ile şekillenmiştir. Üçüncüsü, Etiyopya'nın dış ilişkileri silah temin etmek için ittifaklara; ayrılıkçılığa ve irredantizme karşı toprak bütünlüğünün korunmasına diplomatik destek sağlamak için uluslararası örgütlere aktif katılım göstermeye yönelmiştir.