Türkiye'deki diş hekimlerinin süt ve genç daimi dişlerdeki restorasyon eşiklerinin ve restoratif materyal seçimlerinin değerlendirilmesi

Amaç: Çalışmanın amacı, diş hekimlerinin çocuklarda, süt ve sürekli molar dişlerindeki çürüklerin yönetiminde aldıkları restoratif tedavi kararlarını değerlendirmek ve alınan kararların hangi demografik özelliklerle ilişkili olduğunu araştırmaktır. Materyal ve Metot: Ülkemizdeki diş hekimliği eğitimine, kullanılan terminolojiye ve güncel tedavi yaklaşımlarına uygun şekilde anket soruları oluşturuldu. Anket soruları 3 ana başlıkta hazırlandı; demografik sorular, günlük tedavi rutinlerine ilişkin sorular ve klinik vaka örnekleriyle hazırlanmış çoktan seçmeli sorulardır. Katılımcıların hazırlanan vakalardan yola çıkarak süt ve daimi molar dişlerin tedavisinde restoratif tedavi önerecekleri oklüzal ve arayüz lezyonları seçmeleri istendi. Ayrıca, restore etmeyi seçtikleri lezyonun tedavisinde kullanacakları hazırlık tekniğini ve restoratif materyali de seçtiler. Bulgular: Ankete katılan ve cevapları değerlendirilen katılımcı sayısı 345'ti. Katılımcıların %69.3'ü kadın ve %30.7'si erkekti. Katılımcıların %47.8'si genel diş hekimi (GDH), %26.7'si pedodontist, %8.1'i restoratif diş tedavisi (RT) uzmanı ve %17.4'ü 5. sınıf öğrencisiydi. Genç daimi dişlerin arayüz lezyonlarında; katılımcıların %20,2'siderece 1 ve 2'yi eşik olarak seçti. Tüm katılımcıların %65'i kutu preparasyon yöntemini tercih etti. Daimi dişlerin oklüzal lezyonlarında; en çok tercih edilen eşik değeri Derece 4'tü ve en çok konservatif preparasyon seçildi. Süt dişlerinde yüksek risk grubunda, düşük risk grubuna göre mine seviyesindeki lezyonlara müdahale kararı 4 kat fazlaydı. Süt dişi arayüz lezyonlarında; en çok tercih edilen eşik değeri Derece 3'tü. Daimi dişlerde en çok kompozit ve süt dişlerinde en çok kompomer materyalleri tercih edildi. Sonuç: Anket çalışmasından yola çıkarak, Türkiye'deki diş hekimlerinin erken müdahale etme eğilimlerinin yüksek olduğu sonucuna varıldı. Bireyin bulunduğu risk grubu, hekimin yaşı, mesleki yılı, eğitimi, uzmanlık alanı gibi faktörlerin çürük yönetiminde etkili faktörlerdir.