Irak'ın Duhok şehrinde Tip 2 diyabetli hastalarda glisemik kontrol açısından serum selenyum düzeylerinin değerlendirilmesi

Tip 2 Diabetes Mellitus (T2DM), yönetilemeyen hiperglisemi yoluyla oksidatif stres ve inflamasyon gibi komorbiditelere neden olan yaygın bir metabolik bozukluktur. Selenyum, anti-serbest radikal olarak görev yapan ve oksidatif stresi azaltan bir enzim olan glutatyon peroksidazın aktif bir bileşenidir. Birçok çalışmada bildirildiği gibi, selenyum ve T2DM arasındaki ilişki paradoksaldır ve daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır. Bu çalışmanın amacı, Irak'ın Duhok kentinde T2DM hastalarında ve kontrol grubunda serum selenyum düzeylerini glisemik indeks ve farklı değişkenler açısından değerlendirmektir. Bu kesitsel çalışma 99 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir: Hasta grubu olarak 59 (%59,6) ve kontrol grubu olarak 40 (%40,4) sağlıklı birey. Vücut kitle indeksi (BMI), bel çevresi (WC) ve kan basıncı gibi demografik ve klinik özellikler kaydedilmiştir. Açlık kan şekeri (AKŞ), glikozlu hemoglobin A1c (HbA1c) ve lipid profilleri gibi biyokimyasal parametreler Roche analizörleri (Cobas) kullanılarak, serum selenyum düzeyleri ise indüktif eşleşmiş plazma kütle spektrometresi (ICP-MS) kullanılarak analiz edilmiştir. Selenyum düzeyleri hastalarda (129,42 ± 33,70 μg/L) kontrol grubuna (115,94 ± 24,06 μg/L; p = 0,032) kıyasla anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. HDL-K ile selenyum arasında negatif bir korelasyon elde edilmiştir. HbA1c ve diğer biyokimyasal parametrelere göre kategorize edilen alt gruplar arasında selenyum düzeylerinde anlamlı bir fark bulunmamıştır. Selenyum seviyeleri glisemik durumdan ziyade lipid metabolizması tarafından değiştirilmektedir. Sonuç olarak, çalışılan popülasyondaki diyabetik hastalar için Se içeren ilaçların kullanımı önerilmemektedir. Selenyum ve T2DM arasındaki bağlantıyı anlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.