Evlilikte bağlanma ve çatışmayı yönetmede bağlanma stillerinin etkisi

Bu araştırmanın amacı, çiftlerin bağlanma stillerini ve sahip oldukları bağlanma stillerinin aile içinde yaşanan evliliğe ait çatışmaları nasıl etkilediğini araştırmaktır. Araştırma grubu, Trabzon ilinde tesadüfen seçilmiş 300 evli birey, 150 çifttir. Evli bireylere dağıtılan ölçeklerden elde edilen veriler üzerinde istatistiksel işlemler yapılmıştır. Araştırmanın veri toplama araçları, Griffin ve Bartholomew (1994) tarafından geliştirilmiş ve Türk örneklemi üzerine uyarlanarak Sümer ve Güngör (1999) tarafından geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılmış olan "ilişki Ölçekleri Anketi", geçerlik ve güvenirliği araştırmacı tarafından yapılan Johnson-Johnson'ın (2000) geliştirmiş olduğu "Çatışma Tepki Ölçeği" ve bilgi toplama formudur. Bu çalışmada tanımlayıcı (descriptive) ve çıkarımlı (inferential) istatistik yöntemleri kullanılmıştır. Tanımlayıcı istatistik kapsamında; aritmetik ortalama, frekans dağılımları ve maximum ve minimum puanlar bulunmuştur. Bunun yanında veri analiz işlemlerinde çıkarımlı istatistik tekniklerinden, Pearson Momentler Çarpımı Korelasyon Katsayısı Tekniği, t testi ve ANOVA kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, olumlu bağlanma stilleri ile olumlu çatışmayı çözme tutumları arasında beklenildiği gibi olumlu yönde ilişki bulunamamıştır. Bunun yanında bağlanma stilleri ve çatışmayı çözme tutumları arasında cinsiyet farklılıkları yoktur. Bağlanma stilleri üzerinde evlilik süresi, evlenme biçimi ve eğitim düzeyi açısından grup farklılıkları vardır. Araştırma bulguları önceki çalışmalar ışığında tartışılmış ve başka araştırmalar için öneriler getirilmiştir. vn