Avrupa Birliği göç politikalarının evrimini geçmişten günümüze açıklamak: Eklektik bir yaklaşım

Bu çalışma İkinci Dünya Savaşı'ndan günümüze kadar, AB'nin evrimleşen göç politikalarını ele almaktadır. AB ülkelerindeki göç politikalarını iki dönem olarak incelenmektedir. İlk dönem, ilk çabalardan Amsterdam Anlaşması'na kadar olan dönemi kapsamaktadır. Bu dönemdeki göç politikalarının gelişimini yapısal-işlevselcilik ve liberal hükümetlerarası kuramlar ile daha iyi değerlendirileceğini iddia etmektedir. İkinci dönem ile ilgili olarak, Amsterdam Anlaşmasıyla birlikte yetki ve karar verme mekanizmasında meydana gelen önemli değişiklikler ise rasyonel, sosyolojik ve tarihi kurumsalcı yaklaşımlar ile incelenmektedir. İlk dönemde, üye devletler göç politikaları konusundaki kendi otoritelerini topluluk yetkisine bırakmakta isteksizdi ve AB kurumları daha az rol oynamıştı. Bundan dolayı, AB göç politikaları Amsterdam Anlaşması'na kadar olan dönemde bağlayıcı olmayan bir şekilde gelişmişti. Fakat 1990'ların sonunda, üye devletler uluslararası arenadaki siyasal, ekonomik ve kültürel gelişmelerin ve AB'nin kendi içindeki gelişmelerin etkisiyle (örneğin süreç bağımlılığı, normatif değerler ve derinleşme süreci gibi) giderek göç konusundaki işbirliğinin gerekliliğini fark etmişlerdir. Göç politikaları hakkında işbirliği olmasına rağmen, ulusal çıkarlar hala daha önemini korumaktadır. Bu nedenden dolayı, devletler anlaşma yaparken kendilerine manevra alanları bırakarak işbirliğini daha kompleks hale getirmişlerdir. Kısaca, bu çalışma eklektik bir yaklaşım benimseyerek göç konusundaki tarihi gelişmeleri çeşitli AB Entegrasyon kuramları ile iki farklı dönemde incelemektedir.