Geleneksel Japon tiyatrosunda oyunculuk anlayışı ve batıyla sentezi bağlamında Yoshı Oida Yöntemi

Yirminci yüzyıl, Batı'da yaşanan gelişmeler ve kültürün yeniden algılanışı ile birlikte birçok Batılı tiyatro teorisyeninin kültürler arası bir eğilim olarak Doğu'ya yöneldiği bir çağ olmuştur. Ritüel tiyatro arayışında, Paris'te Centre International de Creations Theatrales'i (CIRT) kuran ve oyuncu grubu ile Doğu'nun geleneksel tiyatro formlarını araştıran Peter Brook, bu teorisyenlerin önde gelen isimlerinden biridir. Bu tez çalışması, grubun simgesi haline gelmiş bir oyuncu olan Japon asıllı Yoshi Oida'nın "CIRT" deneyimleri sonrasında Geleneksel Japon Tiyatrosu teknikleri ve çağdaş tiyatro pratiklerini senteleyerek oluşturduğu oyunculuk yöntemini incelemektedir. İki bölümden oluşan bu tez çalışmasının birinci bölümünde, yöntemin temel birimlerinin çıkış noktası olan Geleneksel Japon Tiyatrosu'nun başlıca üç türü; Nō-Kyōgen, Kabuki ve Bunraku türleri araştırılmıştır. Yoshi Oida Yöntemi'nin analiz edildiği çalışmanın ikinci bölümünde ise, ilk olarak Yoshi Oida'nın yaşamı ve Oida Yöntemi'nin temel ilkeleri araştırılmış, Zeami Motokiyo'nun yaratısı olan kavramların etkileri incelenmiştir. Daha sonra yöntemin ana birimlerini oluşturan "Görüngüsel Yapı" ve "Temel Yapı" adlı yapılar alıştırma uygulamaları ile birlikte araştırılmıştır. Bölüm sonunda ise yöntemin ana dinamiklerinden olan Nefes-Ses alıştırmaları ve rol çalışma sürecinde oyuncunun ilşki kurduğu metin, partner ve seyirci ilişkisine yöntemin yaklaşımı incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, özellikle Batılı oyuncuların oyunlar ve sahne pratikleri sırasında karşılaştıkları problemlerine geleneksel Japon oyunculuk teknikleri ve kültürel öğeleriyle çözüm önerileri sunan Yoshi Oida Yöntemi'ni oyunculuk eğitiminde ve rol hazırlama sürecinde başvurulacak bir yöntem olarak oyunculuk sanatına kazandırmaktır.