Giovanni Boccaccio'nun Decameron adlı eserinde kadın kavramı

İtalyan edebiyatında kadın denildiğinde öncelikle Dante'nin kadını Beatrice akla gelir. Bu kadın saf bir varlıktır ve meleksi görünümüyle tanrıya ulaştıran bir araç olarak görülür. Varlığı mistik bir öge yerine somut bir kimliğe bürünen kadınlar, Giovanni Boccaccio ile ortaya çıkar. Kadınları Decameron'un merkezinde toplayan yazar, XIV. yüzyıl İtalyan edebiyatında nesir geleneğinde çığır açmıştır. Hayatı boyunca her kesimden insanı gözlemleme fırsatı olan Boccaccio eserinde de bunu karakterlerine yansıtmıştır. Soylu, köylü, aristokrat, güzel, çirkin, zengin, fakir gibi birçok farklı insana yer verebilmesi de bundan kaynaklıdır. Boccaccio için kadın artık bir araç değil bir birey haline gelir. XIV. yüzyıl İtalya'sında din baskısı gibi birçok etkene rağmen edebiyatta kadın karakteri ilk defa bu kadar ön planda ve güçlü bir şekilde karşımıza çıkar. Boccaccio insanı baz alarak özgürce anlattığı gerçekliği bu zamana kadar dillendirilmeyen kadının neler yaptığını veya yapabileceğini okuyucuya gösterdi. Buradaki kadın, hür, kurnaz, yazgısını yönetebilen ve doğal olarak erkekler gibi cinsel arzular besleyebilen toplumda yeri olan bir varlıktır. Bu tez çalışması üç ana bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde yazarın hayatı ve yapıtlarından bilgiler verilmiştir. İkinci bölümde ise Decameron adlı kitabın İtalyan edebiyatındaki önemi vurgulanmıştır. Son olarak da Boccaccio'nun Decameron adlı kitabında kadına nasıl yer verdiği analiz edilmiştir.