Gündelik hayat içerisinde siyasalın izini sürmek: İslami gençlerin kendilik arayışı ve imkânları üzerine bir inceleme

Bu tez, farklı ekonomik, toplumsal ve kültürel kökenlerden dindar ailelerin mensupları olan yeni orta sınıf İslami gençlerin özneleşme ve tanınma stratejilerini gündelik yaşamlarındaki boş zaman değerlendirme ve tüketim alışkanlıkları, "bulunuş" olarak metropolde-olma ve bedensel olarak metropolde-olma, ikamet etme ve yerleşme örüntüleri, cinsiyetler arası ilişkileri, aidiyet ve kolektifleşme biçimleri gibi performatif pratikleri üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaçla söz konusu genç kadın ve erkeklerin İstanbul özelinde modern kent uzamındaki bulunuşları, kafeler, sosyal yardım dernekleri ve ilgi odaklı gruplaşmalarda katılımcı gözlem ve derinlemesine mülakat yöntemleri kullanılarak incelenmiştir. Araştırmaya göre gençler, geçirgen olmayan çizgilerle çerçevelenmiş katı bölümlülüklerden oluşan temsili yapılardan akan ya da kaçan kaçış çizgilerini giderek daha fazla takip etmektedir. Onları çerçeveleyen molar kimliklere karşı, kendilerini gündelik yaşam ve çağdaş kapitalizmin olanaklarının sağladığı duygulanımsal olarak yüklü moleküler oluşlara bırakmaktadırlar. Dolayısıyla artık temsili yapıların makro-politikasından gündelik yaşamın duygulanımsal olarak yüklü mikro-politikasına bir dönüşüm vardır. Gündelik yaşamdaki her pratik, kendiliği oluşturan performatif bir mikropolitik pratiktir. Ancak gençlerin onları tabi kılan ulusal ve dini kimliklerinden kaçan kendilik kaygıları, arzu yatırımları ve moleküler oluşları, kimliklerin katı bölümlüklerinin tamamen ortadan kalkmasını içeren mutlak yersizyurtsuzlaşmaya yol açmaz. Devlet-Neoliberal-İslam rezonans makinesi, onları yeniden-yerliyurtlulaştırma ve molar çizgilerde çerçevelemek için eşikte beklemektedir. Aslında tabi kılma/özneleştirme moleküler düzeyde işlenir. İslami gençliği molar çizgilerden kaçıran moleküler arzu akışlarının hali hazırda Devlet-Neoliberal-İslam rezonans makinesinin karmaşık öbekleşmesiyle dolayımlanmış olduğu dikkat alınmalıdır. Bunu İstanbul'un genel manzarası üzerinde duygulanımsal atmosfer mühendisliği yürüten yıkım-yapım makinesinin operasyonlarında ya da daha mikro ölçekte manzaralaştırılan sokak ve yeni küçük burjuva işletmelerinde görmek mümkündür. Devlet-Neoliberal-İslam makinesinin kentin genel manzarası üzerindeki operasyonel müdahalesi ve bu müdahaleyle yankılanan belediyeler ve yeni küçük burjuva işletmelerinin mikro-soylulaştırması, İslami yüzlerin yankılanıp yansımalarını bulacakları şekilde kenti manzaralaştırmaktadır. Kesintisiz, önalıcı, aşağıdan yukarıya ve yukarıdan aşağıya bu manzaralaştırma, İslami genç kadın ve erkekleri kişi-öncesi düzeyde duygulanımsal kapasitelerini düzenleyerek ve yönlendirerek yönetmeyi amaçlamaktadır. Bu, arzunun neden kendisinin bastırılmasını arzulayabildiğinin ve toplumsal oluşumu oluşturan kimliklerin katı bölümlülüklerinin neden ortadan kalkmadığının ve farklı görünümlerde yeniden üretildiğinin cevabıdır. Bu, siyasal olanın tüketilemez olduğunu ve gündelik yaşamdaki karşılaşmaların siyasal ayrımlara yol açtığını gösterir. Eski ayrımların yerini yenileri, hiç öngörülmedik tarzlarda almaktadır.