Günümüz sanatında kullanılan geri dönüşüm malzemeleri

Ekoloji kavram olarak canlılar ve çevre arasındaki ilişkileri ifade etmektedir. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra hızla gelişen sanayileşme artılarının yanında eksilerini de beraberinde getirmiştir. Toprakta, suda, havada hatta canlılarda sorunlar meydana gelmiştir. Doğal kaynakların tüketimi, atıklar, hızlı nüfus artışı, hava-su kirliliği, canlı neslinin yok oluşu gibi sorunlara yeni stratejiler geliştirmek zorunlu olmuştur. Sürdürülebilir bir çevre anlayışı içerisinde sanat, 1960 ve 1980 yılları arasında ABD'de ve İngiltere'de bu durum içinde çözüm bulmak adına yer almaya başlamıştır. Sanat yoluyla doğanın yeniden kazanılma yolları gerek üretici sektöre gerekse tüketen taraf olan halka sunulmaya çalışılmıştır. Bu aşamada atık malzemeler sanatçının ilgi odağı haline gelmiştir. Kübizm akımında Picasso ve Braque ile sanatta yer edinen atıklar, kısa zamanda eğitim programlarına da konu olmuştur. 1960'lı yıllara ait Pop Sanat ile hazır nesne kullanımı, postmodern bir anlayışa sahip olmuştur. Günlük hayattaki sıradan görülen birçok şey sanatta değer bulmuştur. Robert Morris, Richard Long, Michael Heizer, Walter de Maria, Carl Andre, Vito Acconci, Christo Javacheff, Andy Goldsworthy ve Robert Smithson gibi öncü sanatçılar bu anlamda ürettikleri eserlerle toplumda çevresel bilinç oluşturma adına önemli rol almışlardır. Kendimiz ve kendimizden sonraki kuşaklar için yaşanabilir bir dünya sağlayabilmemiz, daha dikkatli tasarımlar oluşturmamıza, kaynakları tasarruflu kullanmamıza, daha sürdürülebilir üretim mantığı geliştirmemize ve toplumda güçlü bir tüketici bilinci edinmemize bağlıdır. Çalışmamızın birinci bölümünde ekoloji kavramı, ekolojik sanat ve ekolojik etkenler ve ekolojik malzemeler incelenmiştir. İkinci bölümde doğa ile sanat ilişkisinin tarihsel gelişim süreci verilerek, bu konudaki projeler ve çevreci peyzajlar ele alınmıştır. Üçüncü bölümde atık malzeme tanımı yapılarak, çeşitleri, Türk Sanatı'ndaki yeri ve bu malzemelerle yapılmış kamusal alan çalışmaları anlatılmıştır. Dördüncü bölümde sürdürülebilirlik, eko tasarım kavramları tanımlanmış ve Arçelik'ten sürdürülebilirlik örneği sunulmuştur. Son olarak beşinci bölümde geri dönüşüm açıklanarak, geri dönüşümün sembolü, tarihi, önemi, faydaları, basamakları, materyalleri üzerinde durulmuş ve geri dönüşümü kullanan alanlara ve sanatçılara yer verilmiştir. Bu tezde ortaya konan sonuçlar ise doğal dengeyi korumak için atıkları geri dönüşüme kazandırmada mimari, tekstil, takı tasarımı, fotoğraf, sinema hatta otomotiv, beyaz eşya gibi birçok alandaki kişilerin sorumlu duruşunu gerektirdiği gerçeğine götürmektedir.