Hannah Arendt'in politik düşüncesinde şiddet eleştirisi

Şiddet olgusu Platon'un Tiranlığın kaçınılmaz olasılığına karşı bir antitez olarak icat ettiği siyaset felsefesinden totaliter rejimlerin yarattığı korkuların derin izler bıraktığı modern dünyadaki siyaset teorisinin yakın zamanda var olan kavranışına kadar varlığını sürekli muhafaza etti. "Politika için şiddet gerekli olmak zorunda mıdır?" sorusu sorulması gereken sorular arasında akla ilk gelenlerden olmuştur. Şiddet kullanımı tekelini elinde bulunduran belirli iktidar ilişkilerinin temsilcisi olarak siyasal rejim kaçınılmaz olarak bu gücün despotça kullanılma potansiyelini de üzerinde taşır. Bu güçlü olasılık, erdemli bir siyasal rejimin tiranlığa dönüşmesini engelleyen bilimsel bilgi (episteme) olarak siyaset felsefenin keşfinin arkasındaki temel güdüdür. Liberal siyaset teorisi ile onun siyasi gücün despotik kullanımına karşı "doğal hak" savunusu ve özellikle "direnme hakkı" söylemleri, modern dünyadaki şiddet sorusuna en erken ama hala geçerli cevap olarak kabul edilmelidir. Ne var ki, vahşetin totaliterlikteki eşsiz gücü, despotluğun yok edilmesinde liberal iyimserlik öngörüsünü tersine çevirdi. Tam da bu nedenle, total anlatıların tuzağından imtina eden çağdaş liberal düşünce Popper, Hayek ve Gray'in fikirlerinde kendisini açık toplum, sınırlı devlet ve farklı yaşam biçimlerinin birlikteliğinin öncüsü olarak sundu. Öte yandan, siyasal kavramına ilginin yakın zamanda yeniden canlanması çağdaş dünyada şiddet gerçeğine post-liberal çözümün yetersizliğine tepkiden başka bir şey değildir. Bu bağlamda, hâlihazırdaki siyasal görünüm bu çıkmazın semptomlarını göstermektedir: liberalizmin zayıf siyasal doğası ve Carl Schmitt'in çözümünün teolojik olarak politize edilmiş karakteri. Bu çalışma bu ikilemden çıkışın ana yolu olarak Hannah Arendt'in şiddet eleştirisini sunmaktadır. Arendt'in insanlık durumunun siyasal ve çoğulcu karakterini aynı anda içeren vita activa kategorisinin incelenmesi, dünyaya ve yeryüzüne yabancılaşmanın sonucu olarak dünyanın kaybıyla modernitede totaliterliğin kaynağına dikkat çekişinin açıklanması ve şiddeti meşrulaştıran ideolojilerin Arendt tarafından yapılan eşsiz analizi bu çalışmanın odak konularıdır.