İnfektif endokardit cerrahi tedavinin erken ve geç sonuçları

Amaç: İnfektif endokarditin (İE) tanı ve tedavisinde sağlanan önemli gelişmelere rağmen, IE önemli morbidite ve mortalite ile ilişkili ciddi bir durum olmaya devam etmektedir. Son yapılan çalışmalarda tıbbi tedavi ve cerrahi teknikler de dahil olmak üzere tanı ve tedavi araçlarındaki gelişmelere rağmen nispeten sabit ölüm oranları göstermektedir. Bu çalışma, 2014-2022 yılları arasında modifiye Duke Kriterlerine göre kesin infektif endokardit tanısı alan ve cerrahi tedavi uygulanan hastaların erken ve geç dönem sonuçlarının araştırılmasını amaçlamaktadır. Yöntem: 2014-2022 yılları arasında kliniğimizde takip edilen ve İE nedeniyle opere edilen 40 erişkin hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. Hastaların yaş, cinsiyet, demografik özellikleri ve eşlik eden komorbiditeleri çalışmaya dahil edildi. Hastaların epidemiyolojik özellikleri, doğal veya protez kapak endokardit, daha önce kapak operasyon öyküsü, preoperatif TÖE/TTE değerleri, preoperatif emboli ve serebrovasküler olay varlığı, operasyon endikasyonu, mikrobiyolojik olarak kan kültürü ve izole edilen mikroorganizmaları dokümante edildi. Operasyon verilerinden, uygulanan operasyonu, takılan kapağın çeşidi, kros klemp süresi, kardiyopulmoner bypass süresi dahil edildi. Operasyon sonrası gelişen komplikasyonlar (diyaliz ihtiyacı, periferik emboli, serebrovasküler olay, uzamış yatış süresi, hastane içi mortalite) verileri çalışmaya dahil edildi. Çalışmamızdaki primer sonlanım noktası, infektif endokardit nedeniyle cerrahi tedavisinden yararlanan hastaların hastane içi ve geç dönem mortalitesi değerlendirmektir. Sekonder sonlanım noktaları ise, preoperatif eşlik eden komorbiditeler ve operasyon öncesi veya sonrası gelişen komplikasyonların mortaliteye ve prognoza etkisini araştırmaktır. İstatistiksel analiz, SPSS 26.0 (SPSS Inc. Chicago, IL) paket programı aracılığı ile gerçekleştirilmiştir. Beklenen sağkalım analizlerinde, Kaplan-Meier yöntemi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırma kapsamındaki hastaların 29'u erkek (%72,5), 11'i kadın (%27,5) idi. Hastaların ortalama yaşı 52.45±12,9 idi. Çalışmamızda %55 oranında üreme olduğu ve en sık izole edilen mikroorganizmanın S.aureus olduğu saptanmıştır. İE tanısı ile opere edilen 40 hastada %85 (n=34) nativ kapak, 15% (n=6) protez kapak tutulumu saptandı. Hastaların %43'ünde mitral ve aort kapak tutulumu mevcuttu, ikinci sıklıkla %27 izole aort kapak endokardit tutulumu saptandı, 10 hastada izole mitral kapak tutulumu mevcuttu ve hastaların %5'inde izole triküspit kapak tutulumu saptandı. Operasyon endikasyonu açısından en sık tespit edilen neden infektif endokardite bağlı ciddi kapak yetmezliği, ikinci sıklıkla emboli ve mobil vejetasyondur. Operatif değerlerinde, kros klemp ortalama süresi 134,4±51,8 olup kardiyopulmoner bypass ortalama süresi 164,44±74,49 dakikaydı. En sık emboli yeri santral emboli olarak bulundu ve ikinci sıklıkta dalak embolisi saptandı. Çalışmamızdaki postoperatif erken dönemde ve hastane içi mortalite %32,5 olarak saptanmıştır. Preoperatif diyaliz ve postoperatif gelişen diyaliz ihtiyacı hastane içi mortalite oranları arasında anlamlı korelasyon saptandı (p=0,003) (p<0.001). Çalışmamızda taburcu edilen 26 hastanın yapılan sağkalım Kalpan-Meier analizinde hastaların ortanca takip süresi 31 Ay. Beklenen sağkalım 88,6 aydı. 6. Ay 1. Yıl ve 2. Yıl tahmini sağkalımları sırayla %96,2 %92,1 ve %87 idi. Çalışmamızda re operasyon ve postoperatif inme varlığı, azalmış uzun süreli sağkalım arasında anlamlı ilişkili saptandı. Sonuç: Tanısal ve terapötik gelişmelere rağmen, İE cerrahi tedavisinin prognozu kötü olmaya devam etmektedir. İnfektif endokarditin morbiditesi ve mortalitesindeki yükseklik bu hastalığın hızlı teşhisinin önemini vurgulamaktadır. İnfektif endokarditli hastalar, kritik aşamada zamanında tanı protokolü ve tedavi ile multidisipliner bir ekipten hızlı yanıt ve hızlı tanıya ihtiyaç duyar. Erken klinik şüphe ve hızlı tanı, hasta sonuçlarını iyileştirmek ve İE ilişkili morbidite ve mortaliteyi azaltmak için gereklidir.