Kemik destekli maksiller protraksiyon (BAMP) ve diş destekli Carriere Motion Apareyi ile yapılan sınıf III tedavi etkilerinin sonlu elemanlar analizi ile incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, iskeletsel Sınıf III maloklüzyonların tedavisinde kullanılan iki farklı ortodontik yaklaşımın kemik destekli maksiller protraksiyon (BAMP) ve diş destekli Carriere Motion Class III (CM3) apareyinin kraniyofasiyal yapı, diş ve sutur düzeyindeki biyomekanik etkilerini üç boyutlu sonlu elemanlar analizi (SEA) yöntemiyle karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Çalışmada, konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (CBCT) verileri kullanılarak oluşturulan üç boyutlu kafatası modeli üzerinde iki ayrı tedavi senaryosu tasarlanmıştır. Birinci modelde diş destekli CM3 apareyi ve intermaksiller elastikler; ikinci modelde ise maksillanın bilateral infrazygomatik bölgelerine ve mandibular simfiz bölgesine yerleştirilen miniplaklar aracılığıyla uygulanan BAMP sistemi simüle edilmiştir. CM3 ve BAMP modellerinde ortalama ortopedik tedavi kuvvetlerini temsil eden sırasıyla CM3 modeli için 350 gr, BAMP modeli için 250 gr'lık elastik kuvvet vektörleri maksiller ve mandibular ankraj noktalarına uygulanmıştır. Analiz sonucunda, BAMP sisteminin maksillada belirgin anterior yönde deplasman oluşturduğu, maksiller suturlarda daha homojen stres dağılımı sağladığı ve mandibulada minimal ters yönde reaksiyon oluşturduğu tespit edilmiştir. Buna karşın CM3 apareyi, daha fazla dişsel hareket ve alveoler bölge stresine neden olmuş; iskeletsel düzeydeki etkiler sınırlı kalmıştır. Von Mises stres analizleri, BAMP grubunda stresin çoğunlukla maksiller anterolateral bölgelerde ve sutur bağlantı noktalarında yoğunlaştığını; CM3 grubunda ise stresin diş periodontal bölgelerinde lokalize olduğunu göstermiştir. Sonuç olarak, elde edilen bulgular BAMP sisteminin, Sınıf III maloklüzyon tedavisinde iskeletsel düzeyde daha etkili ve kontrollü bir protraksiyon sağladığını; Carriere Motion apareyinin ise daha çok dental düzeyde değişimlere yol açtığını göstermektedir. Bu veriler, büyüme-gelişimini tamamlamış veya sınırlı büyüme potansiyeline sahip hastalarda iskeletsel ankraja dayalı maksiller protraksiyonun, geleneksel diş destekli yaklaşımlara göre üstün bir biyomekanik etkinlik sunduğunu ortaya koymaktadır.