Kentsel mekânda "öteki"nin ayrışması: Cihangir örneğinde "LGBT" kimliğin mekânsal ayrışma deneyimi

Ayrışma, mekân ile toplumsal süreçler arasındaki diyalektik ilişkinin anlaşılmasında önem taşıyan bir olgudur. Kapitalist mekânın sınıfsal yapısı, neoliberal kentleşme sürecinde farklı kimlik gruplarının ayrışmasını da içererek yeniden üretilmektedir. Toplumsal yaşamda kimliğe ilişkin farklılıkları vurgulamanın aracı olan dil, din, etnisite, cinsiyet gibi kültürel ve sosyal sermaye biçimleri ile sınıfsal yapı arasında doğrudan bir ilişki vardır. Bu durumun en açık şekilde gözlenebildiği örnek, sınıfsal ayrışmanın da yeniden üretilmesinde işlevsel bir konuma sahip olan cinsiyettir. Tarihsel ve toplumsal olarak heteronormatif ve patriyarkal biçimde inşa edilen cinsiyet, içermenin olduğu kadar dışlama ve ayrımcılığın aracıdır. Bu nedenle, heteronormatif patriyarkal örüntünün karşıtı olan LGBTİ kimlik dışlanan/madun ötekiliğin ifadesidir. LGBTİ grupların kentsel mekanda ayrışması ise toplumsal yaşamın dışlayıcı ve ayrımcı pratikleri karşısında bir zorunluluk olabilmektedir. Cihangir semti, tarihsel ve toplumsal dönüşüm süreçlerinde farklı kimliklere ev sahipliği yapmıştır. Cihangir, tarihsel olarak toplumun egemen yaşam tarzının marjinindeki görünümünden dolayı kendine özgü bir ötekilik mekânıdır. Mekânın neoliberal politikalar aracılığıyla dönüşümünde LGBT grupların Cihangir'de sınıfa ve kimliğe dayalı ayrışması yeniden üretilmiştir. Bu bağlamda, toplumsal ve mekânsal farklılaşmanın sınıfsal yapısı ile kimliğin dışlanması ve maduniyeti arasında kurulabilecek bir ilişkinin gözlenmesinde önemli bir örnektir. Cihangir'in sahip olduğu sınıfsal ve kültürel yapı, eşitsiz ve sosyal adaletten yoksun kentsel yaşamda dışlanmaya ve ayrımcılığa karşı özgün anlamlar ifade eden bir kabul düzeyine sahiptir. Anahtar Kelimeler: Kent, Mekânsal Ayrışma, Ötekilik, LGBT, Cihangir.