Klasik Türk edebiyatı mensur hikâyelerinin modern anlatı teknikleri bağlamında incelenmesi

Edebî metinler, birden fazla anlam katmanı barındıran çok sesli bir yapıya sahiptir. Bu metinlerin anlam dünyasına ve yapısal özelliklerine ulaşmak için tahlil, şerh, hermenötik, dilbilim, metinlerarası vs. gibi çeşitli yöntemler uygulanmaktadır. Şüphesiz her bir çalışma, bu yazınsal metinlerin değerinin ortaya çıkmasına katkı sağlamaktadır. 14. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar yazılan ve bir gelenek oluşturan mensur hikâyeler derin ve nitelikli eserlerdir. Bu anlatılar, zengin içerikleri ve özgün biçimiyle birlikte toplumsal yapıya yer vermesi, Türk-İslam kültür ve medeniyetine dair unsurlar barındırması sebebiyle incelenmeye elverişli metinlerdir. Bu bağlamda tezde, mensur hikâyeleri modern yöntemlerle çalışarak geleneği güncellemek gayesiyle onların kültür ve ilim sahasındakini kıymetini artırmak hedeflenmiştir. Bütüncül bir bakış açısıyla klasik metinlere çağdaş yöntemlerin uygulandığı bu disiplinler arası çalışmayla metinlerin yapısına, kurgusuna, yazarın tercihlerine, metinlerin birbirinden etkileşimine ve yüzyıllar arası gelişimine ulaşmak amaçlanmıştır. Bu amaçla tezde "itibari yapı (materyal unsurlar)", "anlatım teknikleri" ve "metinlerarasılık" olmak üzere üç ayrı yöntem uygulanmıştır. Bu kapsamda sözü edilen tekniklerle 14 ve 19. yüzyıllar arasında kaleme alınmış metinlerden 45 eser, 1436 iç hikâye incelenmiştir. Anlatıların farklı kurgusal özelliklere sahip olduğu, aynı hikâyenin farklı yazarlar tarafından farklı şekilde kaleme alındığı, çok sayıda farklı anlatım teknikleri barındırdığı, metinlerin birbirlerinden etkilendiği ve mensur hikâye geleneği oluşturdukları tespit edilmiştir.