Kronik myeloid lösemi hastalarında olaysız sağkalımı etkileyen faktörlerin retrospektif analizi

Kronik myeloid lösemi (KML) olgun ya da olgunlaşmakta olan granülositlerin bozulmuş ve kontrolsüz çoğalması ile karakterize bir myeloproliferatif hastalıktır. KML; erişkinlerdeki lösemilerin yaklaşık %15-20'sini oluşturmaktadır. KML'li hastaların prognozu, tirozin kinaz inhibitörlerinin başlangıç tedavisine dahil edilmesinden bu yana önemli ölçüde iyileşmiştir. Bu çalışmanın amacı, kronik myeloid lösemili hastalarının tanı anındaki klinik özellikleri tanımlanması ve bu özelliklerin genel sağkalım (OS), olaysız sağ kalım (EFS) üzerine etkilerinin incelenmesidir. Çalışmamıza Ocak 2005 ve Haziran 2018 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Hastaneleri İç Hastalıkları Anabilim Dalı Hematoloji Bilim Dalı'na başvuran ve sonrasında kronik miyeloid lösemi tanısı ile izlenen 224 hasta dahil edilmiştir. Hastaların klinik özelllikleri retrospektif olarak hastane elektronik kayıt sisteminden elde edilmiştir. Hastaların KML tanısı ile median takip süresi 75,13 (IQR: 39,4-126,8) aydır. Tanı anında hastaların 204'ü (%94,1) kronik faz; 9'u akselere faz; 4'ü blastik kriz fazında tanı almıştır. Takip sırasında herhangi bir nedene bağlı ölüm 17 (%7,7) hastada gerçekleşmiştir. Hastaların 6 yıllık OS oranı %92,9 (%95 GA: 89,1- 96,7) olarak bulunmuştur. Tanı anında kemik iliğinde>%5 blast olması (p=0,001), palpabl dalak varlığı (p=0,038) ve yüksek Sokal risk skoruna sahip olmak (p=0,008) genel sağkalım açısından kötü prognostik faktörler olarak tanımlanmıştır. Hasford ve EUTOS risk skorlarının genel sağkalım ile ilişkisi saptanmamıştır. Birinci basamak TKİ tedavide 6 yıllık EFS oranı %62,7 (%95 GA: 52-72) olarak izlenmiştir. Erkek cinsiyet (p=0,003), tanı anında kemik iliği blast oranının %5'in üstünde olması (p=0,002), periferik yaymada blast varlığı (p=0,027), tanı anında trombositoz olması (p=0,039), palpabl splenomegali varlığı (p=0,039), yüksek Hasford Risk Sınıfı (p=0,015), yüksek EUTOS Risk Sınıfı (p<0,001) ve tedavi altında 3. ay sitogenetik değerlendirmenin yanıtsız olması (p<0,001) olaysız sağkalımı olumsuz etkileyen faktörler olarak belirlenmiştir. Sokal risk skorunun birinci basamak tedavide olaysız sağkalım ile ilişkisi belirlenememiştir (p=0,091). İkinci Basamak TKİ tedavide EFS açısından yapılan tek yönlü analizlerde birinci basamak tedavi sırasında tam hematolojik yanıt kaybı (p=0,018), 3. ay sitogenetik (p=0,002) ve 6. aydaki moleküler yanıt (p=0,041) durumlarının öngörücü olduğu izlenmektedir. Ancak çok yönlü analizlerde sadece 3. ay sitogenetik yanıt (p=0,007) anlamlılığını korumaktadır. Üçüncü basamak TKİ tedavide olaysız sağkalımı etkileyen herhangi bir klinik faktör saptanamamıştır. Üçüncü basamak TKİ tedavi alan KML'li hastalarda prospektif daha geniş çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır.