Kur'an-ı Kerim'de secî sanatı

Arap Belagatinin üç ilminden biri olan Bedii İlminin temel konuları arasında zikredilen ve hemen hemen tüm belagat kitaplarında muhassinât-ı lafziyye başlığı altında kendine yer bulan seci üslubunun Arap Belagati yanında Kur'an belagatindeki yeri de dikkat celbeden bir konu olmuştur. Seci hakkında en genel geçer tanım düz yazıda cümle sonlarının aynı vezin veya aynı kafiye veyahut da ikisi bakımından bir uyum ile sonlanıyor olmasıdır. Bu sanat belagat ilimlerinden biri olan bedii ilminin, lafzı ilgilendiren sanatları (muhassinât-ı lafziyye) arasında yer almakta ve kendisiyle ilgili bazı noktalarda ihtilaflar bulunmaktadır. Cahiliye döneminde kahinlerin sıkça kullandığı bir üslup olması ve Resulullah'ın bir olaya binaen "cahiliye secisi mi?" ifadesini kullanması, Kur'an'ı Kerim'de bulunan ayet sonlarındaki uyuma seci adını vermenin uygun olup olmayacağı ile ilgili ihtilafa yol açmıştır ve ilmi araştırmalara konu olmuştur. Secinin nesre etkisi incelendikten sonra itikâdi kaygılardan sebeple Kur'an'daki ayet sonlarına seci yerine fasıla ibaresini kullanmayı uygun gören alimlerin görüşlerine yer verilmiştir. Düz yazıda kafiye şeklinde tarif edilmesine rağmen büyük belagat alimlerinin şiirlerden de örnekler getirmiş olması seci konusunun bir problemi haline gelmektedir. Anahtar Kelimeler: Arap Dili, Arap Belağatı, Kur'an'ı Kerim, Bedi İlmi, Söz Sanatı, Seci