Implications of global financial crisis on inflation targeting framework

Küresel finansal krizin yıkıcı etkisi sadece küresel ekonomiler üzerinde olmamıştır. Aynı zamanda, hâkim ekonomik anlayış da temellerinden sarsılmıştır. Krizden sonra hükümetler ve Merkez Bankaları tarafından uygulanan politikalar eleştiri oklarının hedefi haline gelmiş; makro ekonomik araştırmalar, finansal istikrar, uluslararası sermaye hareketleri ve döviz kuru oynaklıklarının etkileri üzerinde yoğunlaşmıştır. Bu tezde, küresel ekonomik krizin enflasyon hedeflemesi rejimi üzerindeki etkileri incelenmektedir. Amaç, enflasyon hedefleme rejiminin eksikliklerini tartışmak ve rejimi geliştirme önerileri sunmaktır. Bu çerçevede, 2003-2012 yılları arası Türkiye ekonomisi için kalibre edilmiş bir küçük açık ekonomi Dinamik Stokastik Genel Denge modeli kurulmuştur. Baz alınan modele, Türkiye ekonomisi dinamiklerini daha iyi yansıtması için, uluslararası net yatırım pozisyonu (hane halkı ve girişimcinin optimizasyon problemlerine) ve dış sermaye malı ithalatı (üretim fonksiyonuna) eklenmiştir. Krizin Türkiye'ye yayılma sürecinde en etkili kanalların dış ticaret ve kredi kanalları olduğu saptandığından, yapılan eklemelerin modelin açıklayıcı gücünü büyük ölçüde arttırdığı gözlenmiştir. Buna ek olarak, Merkez Bankası'nın döviz kuru hareketlerine de karşılık vermesi durumunda üretim ve enflasyon stabilizasyonunda fayda sağlanıp sağlanmayacağını incelemek amacıyla, döviz kurlarının da dâhil edildiği bir genişletilmiş Taylor kuralı kurulmuştur. Merkez Bankası'nın geleneksel Taylor kuralı ve genişletilmiş Taylor kuralı kullandığı durumlarda enflasyon, para politikası, döviz kuru ve verimlilik şoklarına gösterdiği tepki fonksiyonları elde edilmiştir. Daha sonra, model tepkilerinin yorumlanmasında bir referans oluşturması için enflasyon, faiz oranı, GSYH ve döviz kurunun endojen değişken olarak kullanıldığı bir Vektör Otoregresif analizi yapılmıştır. Son olarak, model bulguları ve Vektör Otoregresif bulguları karşılaştırılmış ve genişletilmiş Taylor kuralının iş döngüsü dalgalanmalarını, geleneksel Taylor kuralına nazaran yumuşattığı fakat bazı durumlarda Merkez Bankası'nı enflasyon ve çıktı açığı arasında tercih yapmaya ittiği bulunmuştur.