Ledün-nâme 114b-173b varakları arası (İnceleme–transkripsiyonlu metin – dizin - tıpkıbasım)

Eski Anadolu Türkçesi, Türk yazı dilinin Oğuz-Türkmen lehçesi temelinde oluşan ve 13-16. yüzyıllar arasında Azerbaycan, Anadolu, Suriye, Irak ve Balkanlar'ı da içerisine alan geniş bir coğrafyada kullanılan dönemidir. Bu dönemde Oğuz-Türkmen lehçesinin ilk defa sistemli bir yazı dili olarak kullanıldığı görülmektedir. Bu sebeplere dayanarak Eski Anadolu Türkçesi'nin Türk dili tarihinde özel bir yeri vardır. Türk dilinin önemli devirlerinden olan Eski Anadolu Türkçesi döneminin, edebî ve dinî şahsiyetlere ve bu şahsiyetlerin miras bıraktığı önemli eserlere ev sahipliği yaptığı görülmektedir. Dönemin eserlerinin Türk yazı dilinin temellerini oluşturmuş olması sebebiyle bugüne ulaşan çalışmaların incelenmesinin oldukça önemli olduğu görülmektedir. İncelenen eserlerde, tasavvuf konusu göz ardı edilemez bir boyutta karşımıza çıkmaktadır. Dönemin öne çıkan yazarları, yazmış oldukları eserlerle kendi bilgi birikimlerini, sahip oldukları inançları, düşünceleri, yaşam tarzlarını, incelediğimiz eserde de olduğu gibi, gelecek kuşaklara aktarmışlardır. Çalışmamızda, Millî Kütüphanede 06 Hk 196 arşiv numarasıyla kayıtlı bulunan, telif tarihi 910 (1504) olan ve Murâdî tarafından yazılan Ledün-nâme adlı eserin 114b-173b varakları arası incelenmiştir. Çalışmamız Giriş bölümünün ardından İnceleme, Metin, Dizin ve Tıpkıbasım bölümlerinden oluşmaktadır. İnceleme bölümünde metnin gramer incelemesi yapılmıştır. Transkripsiyonlu Metin bölümünde Milli Kütüphane nüshası esas alınmış ve Berlin Eyalet Kütüphanesi Türkçe Yazmaları Koleksiyonunda bulunan Or. Oct. 2256 arşiv numaralı nüsha ile karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Ardından metnin gramatikal dizini yapılmıştır.Tıpkıbasım bölümünde eserin önce Millî Kütüphane nüshası ardından Berlin Eyalet Kütüphanesi Nüshası verilmiştir. Anahtar Kelimeler: Eski Anadolu Türkçesi, Ledün-nâme, Ledünnî İlim, Tasavvuf, Hızır