Meslek edinilmiş geçici iş ilişkisi

Meslek edinilmiş geçici iş ilişkisi, işçilerin, kural olarak başka bir işverenin işyerinde çalıştırılmak üzere işe alınmalarıdır. Meslek edinilmiş geçici iş ilişkisinde tarafları özel istihdam bürosu, geçici işçi ve geçici işçi çalıştıran olan üçlü bir hukuki ilişki söz konusudur. Geçici işçi ile özel istihdam bürosu arasında bir iş sözleşmesi bulunmaktadır ve bu sözleşmenin konusunu geçici iş ilişkisinin kurulması oluşturmaktadır. Meslek edinilmiş geçici iş ilişkisi, Türk hukukunda ilk kez 6715 sayılı Kanun ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 7 nci maddesinde ve 4904 Türkiye İş Kurumu Kanunu'nun ilgili maddelerinde yapılan değişikliklerle yasal bir zemine kavuşmuştur. Kanun koyucu, belirtilen düzenlemeler ile meslek edinilmiş geçici iş ilişkisine ilişkin sınırlamalar getirirken, tarafların hak ve yükümlülükleri konusunda da önemli hükümlere yer vermiştir. Kanuni düzenleme gerçekleştirilirken özellikle kanun gerekçesinde de belirtildiği üzere Avrupa Birliği'nin 2008/104/EC sayılı Yönergesi dikkate alınmıştır. Bu kapsamda Türk hukukunda getirilen yeni düzenlemeleri, uluslararası hukuktaki düzenlemelerle (özellikle Alman hukuku) karşılaştırarak, getirilen düzenlemelerin yeterli olup olmadığı hususu çalışmamızın ana amacını oluşturmuştur. Çalışmamız üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde geçici iş ilişkisine ilişkin temel kavramlar ve geçici iş ilişkisinin tarihsel gelişimi incelenecektir. İkinci bölümde Türk pozitif hukukunda geçici iş ilişkisi ele alınacaktır. Üçüncü ve son bölümde ise geçici iş ilişkisinden doğan hak ve yükümlülükler, bireysel iş hukuku, toplu iş hukuku ve sosyal güvenlik hukuku anlamında tek tek incelenecektir.