To ally or to fight: Effects of rebel governance and terrorism on inter-rebel relations in multiparty civil wars

Çok taraflı iç savaşlarda neden bazı gruplar birbirleriyle müttefik olurken bazıları olmaz ve hatta bazıları kaynaklarını diğer gruplarla çatışmaya ayırır? Bu soruya birçok cevap verilmiş olsa da çoğu yanıt grupların halkla olan ilişkilerini incelememektedir. Fakat bu ilişkiler önem arz eder çünkü araştırmalar yapıcı ilişkilerin, bir grubun hükümetle ve üçüncü taraflarla daha iyi ilişkiler kurabilmesini, ayrıca grupların daha efektif savaşmalarını ve uzun yaşamalarını sağladığını göstermektedir. Bu tez, halkla yapıcı ilişkileri olan grupların daha seçici ortaklar ve rekabetçi aktörler olmasını beklemektedir. Yıkıcı ilişkileri olan grupların ise daha az seçici ve rekabetçi olması beklenmektedir. Tez, yer ve zamana bağlı olarak çeşitlilik gösteren veri setlerini lojistik regresyonlarla incelemiştir. Bulgular göstermektedir ki yapıcı ilişkilere sahip gruplar, rakiplerini yok etmek için diğer gruplarla çatışmaya girmeye yatkındır. Fakat devlet taviz verebilecek ya da diğer grupları kendine bağlayabilecek güvenilirlikte değilse bu tür isyancıların, birleşmiş bir muhalefet bloğu yaratmak amacıyla diğer örgütlerle çatışmaktan kaçındıkları tespit edilmiştir. Halkla yıkıcı ilişkilere sahip grupların ise sahip oldukları birçok dezavantaj yüzünden diğer örgütlerle çatışmaktan kaçındığı bulunmuştur. Son olarak grupların, müttefiklik konusunda birbirlerinden halkla olan ilişkiler bazında farklılık göstermedikleri saptanmıştır. Bu bulgular halk desteğinin, esasen örgütlerin kısıtlı kaynaklarını başka gruplarla çatışarak daha da kısıtlı hale getirip getirmeyecekleri noktasında son bir dayanak noktası olarak dikkate alındığını işaret etmektedir.