Nietzsche'de stoacılığın reddi: Amor Fati kavramının yeniden yorumlanışı

Düşünce tarihinde alışılagelmiş düşünürlerin başında şüphesiz Nietzsche gelmektedir. Kendi düşüncelerini belli bir sistemde belirtmemiş olmasının yanında mevcut bütün sistematik düşüncelere de karşı çıkan Nietzsche'nin eleştirilerinin ilk odağı Sokrates'tir. Sokrates ile başlayan eleştirileri kendi döneminin düşünce yapısına kadar devam etmektedir. Kendisinden önce sadece Antik Yunan toplumuna sevgi ve hayranlık besleyen Nietzsche, sonrasında gelişen düşünceyi "Değerlerin değersizleşmesi" olarak yorumlamıştır. Yaşamdaki çürümenin ana hatları üzerinde duran Nietzsche'yi bu yüzden karamsar bir filozof olarak görmek oldukça yaygın olmasına rağmen yanlış bir düşüncedir. Çünkü kendisi, yaşamı seven ve daha yaşanılır bir hayat kurmanın formülü olarak Amor Fati ilkesini benimsemiştir. "Kader Sevgisi" anlamına gelen bu düşünce, Nietzsche'den önce Stoacılık felsefesinde aynı ad ile geçmese de yer bulmuştur. Felsefe tarihinde birçok filozofu etkileyen Stoacı öğretinin Nietzsche üzerindeki etkisi de su götüremez bir gerçektir. Fakat bu etki Nietzsche'yi bir Stoacı olarak görmenin aksine zaman içerisinde karşısında duran biri olarak görmemizi gerektirmektedir. Bu çalışmada amaç Nietzsche'nin düşünce serüveni ve özelinde Amor Fati kavramı ekseninde Stoacılığa karşı getirdiği eleştiriler ve onlardan farklı bir biçimde ele aldığı kader anlayışının serinlenmesidir. Anahtar Kelimeler: Nietzsche, Amor Fati, Stoacılık, Bengi Dönüş, Tanrı, Kader.